TSUE nie zamknął bankom drogi do roszczeń
Analiza wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-520/21 dotyczącego rozliczeń stron unieważnionej umowy kredytu pokazuje, że nie wszystkie kwestie są takie jasne, jak niektórzy to przedstawiają. Jest wprost przeciwnie – intencją Luksemburga nie było pozbawienie banków możliwości domagania się zwrotu świadczenia w urealnionej wysokości.
Wyłączność prawa krajowego
Sam fakt, że TSUE podjął próbę odpowiedzi na zadane pytania, budzi zdziwienie. Pochylając się nad zagadnieniem rozliczenia stron unieważnionej umowy kredytu, trybunał wskazał w motywie 64, że dyrektywa 93/13 nie reguluje skutków nieważności i kwestia ta należy do prawa krajowego. Konkluzja ta mogłaby zakończyć dalsze rozważania, ponieważ wynika z niej jednoznacznie, że to sądy krajowe, a nie TSUE, powinny dokonywać oceny wysuwanych roszczeń.
Twierdzenia w tym zakresie są zgodne z dotychczasowym orzecznictwem TSUE. Na właściwość prawa krajowego przy rozliczeniach stron po unieważnieniu umowy trybunał wskazywał już m.in. w wyroku z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie C-6/22 czy też w wyroku z 13 grudnia 2019 r. w sprawach od C-349/18 do C-351/18, gdzie wprost wskazano na właściwość przepisów krajowych (belgijskich), akcentując, że kwestia ta nie podlega ocenie przez pryzmat dyrektywy 93/13.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.