Orzeczenie TSUE nie rozstrzygnie sporu o franki

W publikacjach na temat prawa trudno w ostatnim czasie znaleźć bardziej nośny temat niż nadchodzące rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Dziubak (C-260/18). Wydana na jego potrzeby opinia Rzecznika Generalnego dotycząca skutków uznania za niedozwolone klauzul umownych w kredytach frankowych podniosła temperaturę dyskusji w Polsce. Oczekiwane orzeczenie jest przedmiotem kolejnych komentarzy i artykułów. Temat zagościł w mediach głównego nurtu, przybierając coraz bardziej publicystyczne formy, przez co często gubiono wątki czysto prawnicze. Z jednej strony publicystycznej barykady przyszłe rozstrzygnięcie TSUE jest przedstawiane jako rewolucja, która ma umożliwić przekształcenie kredytów frankowych w złotowe przy równoczesnym zachowaniu oprocentowania właściwego dla kredytów walutowych. Po drugiej stronie pojawiają się głosy, że orzeczenie może poważnie naruszyć stabilność całego polskiego systemu bankowego. Spróbujmy zatem przeanalizować, jakie rzeczywiste skutki prawne dla tzw. umów frankowych może spowodować rozstrzygnięcie TSUE.

W naszej opinii prawna analiza zakresu i skutków rozstrzygnięcia TSUE nakazuje wstrzemięźliwość w oczekiwaniach, co dokładnie stanie się z umową kredytu po „wyeliminowaniu” niedozwolonej klauzuli umownej i jaka będzie treść łączącego strony stosunku kredytowego. TSUE nie da bowiem bezpośredniej odpowiedzi na wskazane pytania – dokona jedynie wykładni (wyjaśnienia) przepisów prawa unijnego w kontekście zakreślonym przez polski sąd w skierowanym do TSUE wniosku, a ewentualne późniejsze stosowanie tej wykładni nie musi oznaczać stworzenia tak korzystnej dla „frankowiczów” koncepcji umowy kredytowej, jak to się często przedstawia.