Po wygaśnięciu umowy najmu gminie trzeba płacić

Wprawdzie tarcza antykryzysowa zawiera pewne incydentalne regulacje dotyczące umów najmu lokali, w tym czasowy zakaz wypowiadania najmu czy wysokości czynszu, jednak regulacje te w sytuacji czytelnika nie będą miały zastosowania. Zasadniczo sporną kwestią jest nie czynsz najmu, lecz wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Stosunek najmu trwał bowiem do 30 czerwca i z tym dniem po prostu wygasł. Z art. 224 oraz art. 225 w zw. z art. 230 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) wynika m.in., że samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne. Jednakże od chwili, w której ów samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

Z kolei zgodnie z art. 225 k.c. obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same – od chwili, w której dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Natomiast, jak wynika z art. 230 k.c., przepisy stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.