Sąsiad nie może zająć części parceli, bo sfinansował płot

Postępowanie sąsiada jest nielegalne. Zgodnie z art. 342 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) nie wolno naruszać samowolnie posiadania, chociażby posiadacz był w złej wierze. Z kolei jak podano w art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (tzw. posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Na kanwie ww. regulacji prawnych w orzecznictwie sądowym m.in. akcentuje się, że „samowolne naruszenie posiadania jest zachowaniem bezprawnym, a tym samym może być uznane za czyn niedozwolony w rozumieniu art. 415 k.c.”. Każde samowolne naruszenie posiadania stanowi zachowanie bezprawne. Tak więc, jeżeli naruszyciel posiadania działa w sposób zawiniony, uzasadnione jest przypisanie mu czynu niedozwolonego. Kwestia zgodności posiadania z prawem oraz dobrej lub złej wiary posiadacza ma natomiast znaczenie w kontekście kolejnej przesłanki odpowiedzialności deliktowej, jaką jest powstanie szkody (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 25 września 2014 r., sygn. akt I ACa 553/14).

Z opisu czytelnika wynika, że doszło do naruszenia posiadania przedsiębiorcy prowadzącego warsztat samochodowy. W stosunku do takiego bezprawnego zachowania przewidziano obrony mechanizm prawny, umożliwiający poszkodowanemu przywrócenie posiadania, a wynika on z art. 344 k.c. Zgodnie z jego treścią: „Przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń”.