Kiedy inwestor solidarnie z generalnym wykonawcą odpowiada za kaucję gwarancyjną

W umowach o roboty budowlane powszechnie umieszczane są klauzule, których celem jest zabezpieczenie należytego wykonania umowy oraz usunięcia wad przez wykonawców i podwykonawców w okresie gwarancji. Zazwyczaj inwestor potrąca lub zatrzymuje część wynagrodzenia należnego na podstawie każdej wystawionej przez wykonawcę faktury (np. 10 proc.), a po upływie okresu gwarancji zwraca zatrzymaną kwotę. Wskazanie konkretnych skutków prawnych, jakie pociąga za sobą umieszczenie w umowie tego rodzaju klauzul, nie jest proste, a w orzecznictwie przyjmuje się, że korzystając z ogólnego przepisu o wykładni oświadczeń woli, jakim jest art. 65 kodeksu cywilnego, dla każdej umowy i jej realizacji należy określić, jaka była wola stron odnośnie do charakteru prawnego klauzuli zabezpieczającej (wyrok Sądu Najwyższego z 10 listopada 2016 r., sygn. akt IV CSK 78/16).

Z punktu widzenia zarówno podwykonawcy, jak i inwestora szczególnie istotna jest kwestia odpowiedzialności solidarnej za zapłatę tej części wynagrodzenia, która została zatrzymana na zabezpieczenie, np. przez okres gwarancji. Zgodnie z art. 6471 k.c. inwestor odpowiada solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych, których szczegółowy przedmiot został zgłoszony inwestorowi przez wykonawcę lub podwykonawcę przed przystąpieniem do wykonywania tych robót, chyba że w ciągu 30 dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia inwestor złożył podwykonawcy i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez podwykonawcę.