Wyrok na posiedzeniu niejawnym

Sądowi wolno wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uzna powództwo. Może to sąd uczynić także wtedy, kiedy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów (również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego), uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń, zgłoszonych wniosków dowodowych i zarzutów - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne tylko wtedy, kiedy strona w pierwszym piśmie procesowym (tak jak pani - w pozwie) złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, niemniej i tu jest wyjątek. Chodzi o sytuację, w której pozwany uznał powództwo (art. 479¹⁷ par. 2 k.p.c.). Mówi o tym również orzeczenie Sądu Najwyższego z 3 lipca 1997 r., I CKN 186/97. Zgodnie z nim sąd może w sprawie gospodarczej wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, jeżeli zostanie spełniona jedna z przesłanek z art. 479¹⁷ k.p.c. Dopuszczalne jest więc wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym w dwu różnych sytuacjach procesowych: gdy pozwany uznał powództwo i jest ono skuteczne (art. 479¹⁵ w zw. z art. 479¹ par. 2 i 3 k.p.c.), a także gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów sąd stwierdzi, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia. Należy więc przypuszczać, że w pani sprawie miała miejsce jedna z tych sytuacji.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk

redaktor Dziennika Gazety Prawnej

Podstawa prawna

ustawa z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 1964, nr 43, poz. 296 ze zm.).