Uchwała ta jest korzystna z punktu widzenia dłużników, ma negatywne skutki dla wierzycieli
Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III CZP 84/19), w której rozstrzygnął, że stwierdzona prawomocnym postanowieniem komornika sądowego (art. 770 k.p.c.) należność z tytułu opłat egzekucyjnych przewidzianych w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1309 ze zm.) przedawnia się w terminie właściwym dla przedawnienia kosztów sądowych. Jakie praktyczne znaczenie będzie miała ta uchwała dla komorników?
Dr Rafał Łyszczek, prezes Krajowej Rady Komorniczej, komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Bielsku-Białej
Przede wszystkim czekamy na jej uzasadnienie, wtedy będzie można w pełni ocenić wpływ i skutki. Niemniej jednak na obecnym etapie wyraźnego rozróżnienia wymaga kwestia opłat egzekucyjnych, których zwrot przyznano wierzycielowi, od opłat egzekucyjnych ustalonych przez organ egzekucyjny, a do których zapłaty wezwał wierzyciela lub dłużnika. Zgodnie bowiem z art. 770 k.p.c. dłużnik zwraca wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Ściąga się je z egzekwowanym świadczeniem. Koszty postępowania egzekucyjnego ustala komornik wraz z ukończeniem postępowania egzekucyjnego, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.
W przypadku wyegzekwowania całości świadczenia postanowienie sprowadza się do ustalenia kosztów już wyegzekwowanych od dłużnika. Natomiast w przypadku umorzenia postępowania komornik zazwyczaj, rozstrzygając o kosztach, przyznaje ich zwrot wierzycielowi od dłużnika. Względnie – ustala opłatę należną jeszcze do pokrycia, wzywając do jej zapłaty jedną ze stron (choć jest to zazwyczaj dłużnik) pod rygorem egzekucji.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.