Zadośćuczynienie dla bliskich również za zerwane więzi

Obecnie w kodeksie cywilnym wprost umożliwia się sądowi przyznanie najbliższym członkom rodziny zmarłego (wskutek czynu niedozwolonego) odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepisy nie precyzują szczegółowo kwot, które można w takich przypadkach zasądzać, ze względu na specyficzny charakter każdej ze spraw. W praktyce problemy związane z przyznawaniem członkom rodziny zadośćuczynień zaczynają się w momencie, gdy dana osoba doznaje ciężkiego i trwałego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Dlatego w prezydenckim projekcie zaproponowano, by podstawa normatywna do tego typu rozstrzygnięć została wyrażona wprost w dodanym art. 4462. Jak wskazano w uzasadnieniu, przepisy miałyby zastosowanie jedynie do przypadków najcięższych, takich jak zerwanie więzi rodzinnych w wyniku śpiączki pourazowej, stanu wegetatywnego, stanów związanych z uszkodzeniem mózgu. Autorzy projektu podkreślają, że nie chcą stwarzać zamkniętego katalogu przesłanek, ponieważ ocena musi być indywidualna. Wypłata zadośćuczynienia w takiej sytuacji powinna być jednak możliwa, ponieważ członkowie rodziny cierpią często nie mniej niż w momencie, gdy ich bliski umiera.

Co równie ważne, nowelizacja mogłaby mieć zastosowanie nie tylko do zdarzeń, które nastąpiły dopiero po zmianie przepisów. Członkowie rodzin, których roszczenia nie zdążyły się przedawnić, również mogliby zwrócić się o zapłatę zadośćuczynienia, jeśli spełniliby wymienione kryteria.