Sądy wciąż nie są zgodne, jak rozliczać roszczenia frankowiczów i banków
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 czerwca br. w sprawie C-396/24 Lubreczlik przez wielu komentatorów został odczytany jako czerwona kartka dla dominującej w polskim orzecznictwie tzw. teorii dwóch kondykcji. Zgodnie z nią po unieważnieniu umowy kredytowej frankowicz występuje do banku o zwrot całości pobranych od niego odsetek i opłat, zaś bank występuje z roszczeniem zwrotu całości kapitału wypłaconego kredytobiorcy. Alternatywą dla tego modelu jest teoria salda, która przewiduje znacznie prostsze rozwiązanie – strona dysponująca nienależną jej nadwyżką musi ją zwrócić. Problem w tym, że to orzeczenie TSUE zamiast ujednolicić orzecznictwo, doprowadziło do jego zróżnicowania.
„Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Lubreczlik nakazuje jedynie zmodyfikować, w celu zapewnienia zgodności z dyrektywą 93/13, zasady stosowania teorii dwóch kondykcji wobec konsumenta, którego bank pozywa o zwrot kapitału. Natomiast orzeczenie to nie stanowi podstawy do odstąpienia w całości od wykładni przyjętej w uchwale Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r. (III CZP 6/21), a także uchwale Izby Cywilnej, III CZP 25/22” – orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 8 lipca br. (sygn. akt I ACa 2199/24).
Dzień później Sąd Najwyższy wydał postanowienie w sprawie o sygn. akt I CSK 652/25. Sędzia Władysław Pawlak stwierdził w nim, że „w wyroku z 19 czerwca 2025 r. TSUE zakwestionował dominującą w judykaturze sądów krajowych zasadę dwóch kondykcji przy rozliczeniu wzajemnych świadczeń spełnionych przez strony na podstawie nieważnej umowy kredytowej. Wprawdzie przedmiotem rozpoznania była problematyka stosowania teorii dwóch kondykcji w sprawie z powództwa banku przeciwko konsumentowi, ale z tego orzeczenia można wyprowadzić wniosek, że teoria salda działa w obie strony”.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.