Pełnoletnie dziecko na własnym utrzymaniu

Nie w każdym przypadku pełnoletnie dziecko, które nie ma własnego majątku i nie zarabia, bo studiuje, będzie mogło liczyć na alimenty od rodziców. Obowiązujące od 13 czerwca 2009 r. regulacje pozwalają rodzicom uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem takich dzieci, jeżeli miałoby to oznaczać dla nich nadmierny uszczerbek, albo gdyby dziecko nie dokładało starań w celu samodzielnego utrzymania się.

Rodzice będą więc mogli sami podjąć decyzję, czy będą alimentować pełnoletnie dziecko. Jest to nowe rozwiązanie zaczerpnięte ze wzorców amerykańskich oraz stosowanych w Europie Zachodniej. Zasada ta nie będzie dotyczyć dzieci małoletnich, które nie są w stanie utrzymać się same, oraz niepełnosprawnych, bez względu na wiek. W tym przypadku wykonanie obowiązku alimentacyjnego nie musi jednak oznaczać comiesięcznego płacenia dziecku określonej kwoty. Może ono polegać, w całości lub w części, na osobistych staraniach o utrzymanie lub wychowanie uprawnionego. Gdyby jeden rodzic został zobowiązany właśnie do takich osobistych starań, wówczas drugi musiałby pokrywać w całości lub w części koszty utrzymania lub wychowania.

W konsekwencji nowych zasad rodzic nie będzie musiał wszczynać sprawy o zwolnienie od obowiązku alimentacyjnego i przed sądem udowadniać, że jego niskie dochody nie wystarczają na utrzymanie i wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego. Do tej pory do momentu zwolnienia rodzica przez sąd od płacenia alimentów pełnoletnie dziecko mogło wszcząć egzekucję komorniczą, aby w ten sposób egzekwować przyznane mu przez sąd alimenty. Spory, jakie mogą wyniknąć na tle nowych regulacji, będą rozpatrywane przez sądy rodzinne. Dziecko np. może starać się udowodnić, że pomimo nauki w szkole wyższej zarabia. Ponieważ jednak nie może podjąć pracy w pełnym wymiarze, to osiągane zarobki nie wystarczają na utrzymanie, zakup podręczników, opłacenie czesnego czy miejsca w akademiku. Może też starać się udowodnić, że po prostu pracy w większym wymiarze nie pogodzi z nauką.