Motywy ustne nie będą już mogły być zdawkowe i chaotyczne

Rozbieżności pomiędzy argumentami przywołanymi w ustnych motywach orzeczeń i użytymi w pisemnym uzasadnieniu to od zawsze pole konfrontacji pomiędzy sędziami a stronami. Zgodnie z art. 326 par. 3 kodeksu postępowania cywilnego po ogłoszeniu wyroku sędzia podaje ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Za art. 328 par. 2 k.p.c. pisemne uzasadnienie orzeczenia powinno natomiast obejmować wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czyli ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów. Pisemne uzasadnienie musi być zatem wyczerpujące i przez to szersze niż ustne motywy, które mają jedynie akcentować przesłanki zasadnicze. Oba uzasadnienia muszą się więc różnić, ale nie powinny się różnić całkowicie - taką granicę wytyczył Sąd Najwyższy w wyroku z 17 kwietnia 2009 r. (I UK 333/2008).