Związanie sądu wyrokiem KIO nie oznacza braku rozpoznania

Sygn. akt I CZ 49/14

z 6 sierpnia 2014 r.

Pozwany, samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, wszczął postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego. Powódka, spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w W., złożyła oferty i wniosła wadium. Pozwany wezwał ją do uzupełnienia braków, wyznaczył ostateczny termin na ich uzupełnienie i pouczył, że jeżeli nie zostaną usunięte w terminie - zatrzyma wadium. Następnie zawiadomił spółkę o wyniku postępowania oraz wykluczeniu jej ofert na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy z 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 907 ze zm.; dalej: p.z.p.) z powodu nieusunięcia braków, zatrzymał również wadium.

Powódka złożyła odwołanie do Krajowej Izby Odwoławczej (dalej: KIO), które nie zostało uwzględnione. Sąd okręgowy odrzucił pozew.

Sąd apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie. Uznał, że rozstrzygnięcie odwołania przez KIO nie może rzutować na odmowę rozpoznania sprawy. Następnie sąd okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 197 ust. 1 p.z.p. orzeczenie KIO ma moc prawną na równi z wyrokiem sądu powszechnego, wiąże więc sąd rozpoznający spór. Sąd apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na nierozpoznanie przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy. Podniósł, że "prawomocność" odnosi się tylko do orzeczeń sądowych. Sąd okręgowy przyjął zaś związanie wyrokiem KIO i nie badał, czy istniała materialno-prawna podstawa zatrzymania wadium z art. 46 ust. 4 p.z.p.

Skargę kasacyjną wniósł pozwany.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok. Wskazał, że zgodnie z art. 386 par. 2 i 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 101 ze zm.) uchylenie wyroku połączone z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji może nastąpić w razie stwierdzenia nieważności postępowania i zniesienia postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością, nierozpoznania istoty sprawy oraz gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Sąd drugiej instancji był związany swoim postanowieniem zmieniającym postanowienie sądu okręgowego i odmawiającym odrzucenia pozwu z powodu niedopuszczalności drogi sądowej. Do nierozpoznania istoty sprawy dochodzi, gdy rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji nie odnosi się do tego, co było przedmiotem sprawy, gdy zaniechał on zbadania materialnej podstawy żądania albo merytorycznych zarzutów strony, bezpodstawnie przyjmując, że istnieje przesłanka unicestwiająca roszczenie.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że jest związany wyrokiem KIO, jednak nie oznaczało to, że nie rozpoznał istoty sprawy. Badał m.in., czy zachodziły okoliczności, które w świetle art. 46 ust. 4a p.z.p. uzasadniały zatrzymanie wadium przez pozwanego, przeprowadził też postępowanie dowodowe.

Oprac. Elżbieta Pawluk vel Kiryczuk