Koniec szantażu

Zmiany mają ukrócić proceder polegający na wnoszeniu pozwów przez niektóre organizacje quasi-konsumenckie jedynie w celach zarobkowych. Wyszukują w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) postanowienia uznane za niedozwolone i sprawdzają, czy w regulaminie stosowanym przez daną firmę takiego zapisu nie ma. Jeżeli jest - żądają zapłaty określonej kwoty w zamian za niewnoszenie powództwa o uznanie postanowienia wzorca umowy za niedozwolone.

Było to możliwe, ponieważ sądy w różny sposób interpretowały art. 479⁴³ par. 2 kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z nim prawomocny wyrok stwierdzający, że dane postanowienie jest klauzulą abuzywną, ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania go do rejestru prowadzonego przez prezesa UOKiK. Nie do końca jednak było wiadomo, czy oznacza to zakaz wszczynania kolejnego postępowania w sprawie kontroli postanowienia tej samej treści zawartego w innym wzorcu umownym. Rozbieżnościami zajął się Sąd Najwyższy, który uznał, że prawomocne stwierdzenie przez sąd, iż przedsiębiorca stosował klauzule abuzywne, chroni go przed wytaczaniem kolejnych powództw dotyczących już ocenionych zapisów. Stwierdził jednak, że nawet po wpisaniu postanowienia do rejestru klauzul niedozwolonych możliwe jest wytaczanie powództw przeciwko przedsiębiorcom, którzy nie usunęli takich zapisów ze stosowanych przez siebie wzorców umownych. O ile oczywiście, już raz nie stawali za to przed sądem. Obecnie orzeczenie to straciło na aktualności, gdyż art. 479⁴³ k.p.c. został uchylony.

Podstawa prawna

Art. 1 pkt 2, art. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1634).