Prawo konsumenckie: dyrektywa Omnibus wprowadza nowy ład

• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 136, s. 1), zwaną dyrektywą cyfrową,
• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/771 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie (UE) 2017/2394 oraz dyrektywę 2009/22/WE i uchylającej dyrektywę 1999/44/WE (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 136, s. 28), zwaną dyrektywą towarową,
• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z 27 listopada 2019 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 328, s. 7), zwaną dyrektywą Omnibus.

Dwie pierwsze omówiliśmy w dodatku Firma i Prawo z 20 grudnia 2022 r. („Prawo konsumenckie: dyrektywy towarowa i cyfrowa”; DGP nr 245). Dzisiaj szczegółowo przyglądamy się natomiast dyrektywie Omnibus oraz kilku dodatkowym pomysłom, które polski ustawodawca dorzucił przy okazji prac legislacyjnych.

Punktem wyjścia do uchwalenia dyrektywy Omnibus było spostrzeżenie, że prawo konsumenckie w Unii Europejskiej wymaga unowocześnienia. Do tej pory jego podstawą były akty prawne tworzone w czasach nieporównywalnych do współczesnych, kiedy e-commerce dopiero się rodził. Pochodzące z tamtych lat przepisy nie były więc wystarczające, by zapewnić odpowiednio wysoki poziom ochrony konsumenckiej w czasach cyfrowych. Konieczne stało się dodanie regulacji wychodzących naprzeciw wyzwaniom związanym z upowszechnieniem się handlu w internecie oraz nowym modelom biznesowym.