Prawo konsumenckie: dyrektywa Omnibus wprowadza nowy ład

• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/770 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów o dostarczanie treści cyfrowych i usług cyfrowych (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 136, s. 1), zwaną dyrektywą cyfrową,
• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/771 z 20 maja 2019 r. w sprawie niektórych aspektów umów sprzedaży towarów, zmieniającej rozporządzenie (UE) 2017/2394 oraz dyrektywę 2009/22/WE i uchylającej dyrektywę 1999/44/WE (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 136, s. 28), zwaną dyrektywą towarową,
• dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z 27 listopada 2019 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz.Urz. UE z 2019 r. L 328, s. 7), zwaną dyrektywą Omnibus.

Dwie pierwsze omówiliśmy w dodatku Firma i Prawo z 20 grudnia 2022 r. („Prawo konsumenckie: dyrektywy towarowa i cyfrowa”; DGP nr 245). Dzisiaj szczegółowo przyglądamy się natomiast dyrektywie Omnibus oraz kilku dodatkowym pomysłom, które polski ustawodawca dorzucił przy okazji prac legislacyjnych.