Jaki wpływ na pełnienie służby ma trwające postępowanie karne

Czytelnik był policjantem. W związku z przedłużającym się postępowaniem karnym po 12 miesiącach zawieszenia go w pełnieniu czynności służbowych został zwolniony z policji.

- Dlaczego w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby nie bierze się pod uwagę zasady domniemania niewinności - pyta pan Antoni z województwa mazowieckiego.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 marca 2011 r. (I OSK 1610/10) wyjaśnił, że w postępowaniu prowadzonym w trybie powyższego przepisu nie jest w ogóle możliwe powoływanie się przez stronę na zasadę domniemania niewinności. Zwolnienie ze służby - w omawianym trybie - choć na pewno jest rzeczą dolegliwą dla funkcjonariusza policji - nie jest jednak karą. Istotne dla rozstrzygnięcia są w tym przypadku inne przesłanki i inna jest stosowana procedura. Pojęcie winy jest zaś kategorią prawa karnego i związana z nią zasada domniemania niewinności dotyczy statusu podejrzanego, a następnie oskarżonego w procesie karnym. NSA podkreślił także, że wprowadzenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy było podyktowane z jednej strony - specyfiką statusu policjantów - jako funkcjonariuszy publicznych i związanymi z nią szczególnymi, wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby postawa ich i nieposzlakowany charakter umacniały autorytet władzy państwowej. Przy uwzględnieniu słusznego interesu strony podyktowane było ochroną interesu społecznego, w tym przypadku rozumianego jako interes służby. Niepełnienie bowiem czynności służbowych przez policjanta przez okres ponad 12 miesięcy może ujemnie wpływać na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań należących do policji.

leszek.jaworski@infor.pl

Art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. nr 43, poz. 277 z późn. zm.).

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., I OSK 1610/10.