Kto i pod jakimi warunkami może złożyć wniosek o zniszczenie

W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej wspólnotowe przepisy celne obowiązują bezpośrednio, a ich uzupełnieniem są polskie akty prawne. A zatem kwestie dotyczące nadania przeznaczenia celnego, jakim jest zniszczenie towaru, reguluje przede wszystkim rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L. 302 ze zm.) oraz rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r., ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE L. 253 ze zm.). Zgodnie z art. 173 lit. g Wspólnotowego Kodeksu Celnego towary niewspólnotowe umieszczone w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym mogą zostać zniszczone, pod warunkiem że osoba zainteresowana dostarczy organom celnym wszystkich informacji, które te organy uznają za niezbędne. Z kolei z art. 182 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, że o zniszczeniu towarów niewspólnotowych należy uprzednio powiadomić w formie pisemnej organy celne. Powiadomienie sporządzane jest na piśmie i podpisywane przez osobę zainteresowaną. Powiadomienie musi zostać dokonane w czasie umożliwiającym organom celnym nadzorowanie zniszczenia.

Natomiast zgodnie z par. 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ministra finansów z 12 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przy zniszczeniu towaru i zrzeczeniu się towaru na rzecz Skarbu Państwa (Dz.U. nr 167, poz. 1748 z późn. zm.) wniosek o wydanie pozwolenia na zniszczenie towaru powinien zawierać imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę osoby uprawnionej do dysponowania towarem. Jak wynika z przedstawionych odesłań, wspólnotowe przepisy celne nie wymagają, aby osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na zniszczenie towarów musiała posiadać władztwo nad towarem, wynikające z przepisów prawa lub z czynności prawnej. Wystarczy, że powiadomienie o zniszczeniu towarów jest sporządzane na piśmie i podpisywane przez osobę zainteresowaną. W sytuacji gdy właściciel porzuca przedmiot znajdujący się na terenie wolnego obszaru celnego, a zatem jakby przerzuca na przedsiębiorstwo składowe wszelkie koszty wynikające z podpisanej umowy, nie ma wątpliwości, że przedsiębiorstwo składowe jest stroną zainteresowaną, która ma interes w zniszczeniu towaru i ma prawo złożyć stosowne powiadomienie. Organy celne często jednak kwestionują to prawo, wskazując, że przedsiębiorstwo składowe nie jest właścicielem ani dysponentem towaru, nawet w przypadku jego porzucenia przez właściciela (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2004 r., sygn. akt III SA/Gl 547/05).

@RY1@i02/2012/097/i02.2012.097.071000500.101.jpg@RY2@

Alina Wróbel, ekspert podatkowy

Alina Wróbel

ekspert podatkowy