Gmina nie zorganizuje dworca autobusowego na nie swoim terenie

Precedensowy wyrok w sprawie organizacji publicznego transportu zbiorowego zapadł przed WSA w Krakowie. Wynika z niego, że samorząd nie może uzależniać wydania zezwolenia na prowadzenie przewozów pasażerskich od tego, czy przewoźnik będzie korzystał z prywatnego dworca.

Takie rozwiązanie od dłuższego czasu usiłowały przeforsować władze Limanowej. W ubiegłym roku radni podjęli uchwałę, która zobowiązywała przewoźników, by ich autobusy korzystały ze wskazanego węzła przesiadkowego. Jako że operatorem wyznaczonego w uchwale dworca był jeden z przewoźników, natychmiast zareagowały pozostałe przedsiębiorstwa autobusowe. Taka uchwała naruszała bowiem zasadę konkurencyjności i w nadmierny sposób ingerowała w możliwość podejmowania indywidualnych umów określających zasady i warunki korzystania z przystanków.

Chodzi m.in. o konieczność uzgadniania z operatorem dworca rozkładów jazdy. Przewoźnicy, którzy zaskarżyli uchwałę do wojewody, obawiali się m.in. tego, że przewoźnik zarządzający dworcem będzie uprzywilejowywał w rozkładzie jazdy własne autobusy.

Wojewoda uchylił uchwałę gminy Limanowa, uznając, że rada miasta przekroczyła delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 z późn. zm.). Przepis ten daje radnym kompetencje do określania przystanków i dworców wymienionych w ust. 1 pkt 6, czyli takich, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Radni podjęli więc nową uchwałę, w której określono, że miasto w porozumieniu z właścicielem obiektu wskaże jego administratora, który będzie odpowiadał za organizację i bieżące funkcjonowanie dworca. W rezultacie przewoźnicy nadal mieli obowiązek uzgadniania warunków wykonywania przejazdów z administratorem dworca, którym został ich konkurent. Zaskarżyli więc uchwałę do WSA w Krakowie, a ten stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Sąd podkreślił, że miasto Limanowa nie było ani właścicielem, ani zarządzającym dworca, nie ma więc podstaw do wydawania uchwały w trybie art. 15 ust. 2 o transporcie drogowym. W konsekwencji wszystkie postanowienia uchwały są wadliwe, gdyż odnoszą się do dworca, który w momencie wydania aktu prawa miejscowego nie był własnością gminy ani nie był przez nią zarządzany.

Ważne

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów również potępiał praktyki miast polegające na przyznawaniu jednemu z przewoźników pozycji dominującej na lokalnym rynku udostępniania przystanków autobusowych. Uznał je za niezgodne z prawem

Piotr Szymaniak

piotr.szymaniak@infor.pl

ORZECZNICTWO

Wyrok WSA w Krakowie z 24 wrześ- nia 2013r., sygn. akt. III SA/Kr 1690/12. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia