Czy postępowanie dyscyplinarne można umorzyć z powodu niespójnych zeznań

Nie, ponieważ niedające się usunąć wątpliwości, które należy rozstrzygać na korzyść obwinionego, nie są podstawą do umorzenia postępowania dyscyplinarnego. W tej sytuacji komisja powinna wydać orzeczenie uniewinniające obwinionego nauczyciela. Z innej strony, jak zauważył Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 11 września 2013 r. (sygn. akt III APo 3/13, www.orzeczenia.ms.gov.pl), sam fakt sprzeczności zeznań świadków nie daje jeszcze podstawy do uznania, że zachodzą wątpliwości niedające się usunąć. Przyjęcie takiego poglądu w zasadzie czyniłoby niemożliwym wykazanie komukolwiek winy, bo regułą jest, że w sprawach spornych zeznania świadków nie są ze sobą zgodne, a często są wręcz ze sobą sprzeczne. Zdaniem sądu rolą komisji dyscyplinarnej jest zatem dokonanie kompleksowej oceny tych zeznań z punktu widzenia logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego i w nawiązaniu do konkretnych okoliczności sprawy.

Ponadto nie można wyciągnąć wniosku o niespójności w zeznaniach świadków w sytuacji, gdy jeden ze świadków zeznał, że nauczyciel nie nakłaniał uczniów do poświadczenia nieprawdy przed wizytatorami, a inny twierdził, że nakłaniał. W takim przypadku nie tyle zachodzi sprzeczność zeznań, ile raczej należy przyjąć, że świadek nie miał żadnej wiedzy o takim nakłanianiu. To z kolei samo przez się nie podważa zeznań przeciwnych. Jest rzeczą logiczną, że gdyby nauczyciel nakłaniał ucznia do poświadczania nieprawdy, to z pewnością nie czyniłby tego w obecności innych osób.

Okolicznością powodującą wszczęcie postępowania dyscyplinarnego jest uchybienie godności zawodu nauczyciela lub naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 6 Karty nauczyciela. Odpowiedzialność dyscyplinarna nauczycieli jest niezależna od odpowiedzialności karnej. Za to samo zachowanie nauczyciel może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej oraz do odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna komisja dyscyplinarna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego. Kieruje on wniosek do komisji, jeżeli wyniki przeprowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego wskazują, że obwiniony nauczyciel uchybił godności zawodu lub obowiązkom nauczyciela. Procedura dyscyplinarna może być wszczęta w terminie trzech miesięcy od uzyskania przez właściwy organ, przy którym powołana została komisja dyscyplinarna, wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego nałożenie kary i po upływie trzech lat od jego popełnienia. Jeżeli jednak czyn ten stanowi przestępstwo, okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia ściągania tego przestępstwa. Po tym okresie następuje przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

Komisja dyscyplinarna rozpatruje sprawę merytorycznie na rozprawie, na której swoje stanowiska przedstawiają rzecznik dyscypliny oraz obwiniony lub jego obrońca. Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej nauczycielowi przysługuje odwołanie. Komisje orzekają bowiem w dwóch instancjach. Kary dyscyplinarne dla nauczycieli zostały określone w sposób wyczerpujący. Są nimi, wymieniając od najmniej dotkliwej dla ukaranego: nagana z ostrzeżeniem, zwolnienie z pracy, zwolnienie z pracy z zakazem przyjmowania ukaranego do pracy w zawodzie nauczycielskim w okresie trzech lat od ukarania oraz wydalenie z zawodu nauczycielskiego.

@RY1@i02/2014/098/i02.2014.098.21700070a.803.jpg@RY2@

Leszek Jaworski

Leszek Jaworski

 dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 75-77, art. 80-81 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 191).

Par. 16 rozporządzenia ministra edukacji narodowej z 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz.U. nr 15, poz. 64).