Po śmierci pacjenta lekarz może o nim mówić

Tajemnica lekarska towarzyszy lekarzom od początku istnienia zawodu. Konieczność jej przestrzegania jest oczywista - chodzi przecież o zaufanie pacjenta do lekarza, nie tyle do konkretnego, ile do całej profesji lekarskiej. Objęte są nią wszelkie wiadomości o pacjencie i jego otoczeniu - nie tylko diagnoza i wyniki przeprowadzonych badań lub przebieg leczenia. Tajemnica dotyczy też faktów, o których lekarz powziął wiedzę w związku z wykonywaniem czynności zawodowych, takich, o których opowiedział sam pacjent, jak również tych, które są wynikiem ustaleń medyka. Nie powinny być rozpowszechniane informacje dotyczące osoby pacjenta, jego stanu majątkowego, a także cywilnego, a przede wszystkim informacje dotyczące jego stanu zdrowia. Fakty o sytuacji rodzinnej, zawodowej, osobistej pacjenta podlegają ochronie. Tajemnica obejmuje zarówno wypowiedzi ustne, jak i dokumentację medyczną sporządzaną podczas leczenia. O doniosłości tajemnicy lekarskiej świadczy fakt, iż uregulowana została nie tylko w przepisach wewnętrznych - Kodeksie etyki lekarskiej, ale też w przepisach powszechnie obowiązujących - w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty.