Zakup samochodu nie z pieniędzy funduszu rehabilitacji

Skargę kasacyjną złożyła firma, która w ramach dostosowania stanowiska pracy niepełnosprawnego pracownika zatrudnionego jako kierowca zaopatrzeniowiec kupiła ze środków ZFRON samochód o specjalnym przeznaczeniu do pobierania i transportu krwi. Wystąpiła do urzędu skarbowego o wydanie zaświadczenia uznającego ten wydatek za pomoc de minimis. Dyrektor urzędu odmówił wystawienia dokumentu. Uznał, że kupno auta nie stanowiło dostosowania miejsca i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności podwładnego. Samochód nie został bowiem specjalnie i bezpośrednio przystosowany do potrzeb pracownika przez zamontowanie specjalistycznego oprzyrządowania, które zmniejszyłyby jego ograniczenia zawodowe (np. ergonomicznego fotela). Auto zostało wprawdzie kilka lat wcześniej wyposażone w windę i inne udogodnienia ułatwiające jego rozładunek, ale było to związane ze zmianą sposobu jego przeznaczenia. W ocenie fiskusa zakup był związany z rozszerzeniem zakresu działalności przedsiębiorstwa działającego w branży medycznej, a nie z dostosowaniem stanowiska pracy.

Pracodawca odwołał się do izby administracji skarbowej, a następnie złożył skargę do WSA w Łodzi. Ten w wyroku wydanym 27 listopada 2019 r. (sygn. akt I SA/Łd 692/19) oddalił skargę. Podkreślił, że musi istnieć bezpośredni związek między przeznaczeniem pieniędzy ZFRON a poprawą sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika. Firma nie wykazała, że w rozpatrywanej sprawie on występował.