Niezawinione opóźnienie w poddaniu się opiece lekarza trzeba udowodnić

Tak uznał Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), który oddalił skargę kasacyjną w sprawie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, czyli becikowego. Gmina odmówiła jego przyznania kobiecie, bo nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 15b ust. 5 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111). Zgodnie z nim żeby dostać pieniądze, przyszła matka musi znajdować się pod opieką medyczną minimum od 10. tygodnia ciąży do porodu. Tymczasem skarżąca zgłosiła się do lekarza, gdy była w 27. tygodniu ciąży.

Kobieta odwołała się od tej decyzji do samorządowego kolegium odwoławczego (SKO), wskazując, że z przyczyn zdrowotnych nie rozpoznała u siebie ciąży. Dodała przy tym, że kilka lat wcześniej, w trakcie pobytu za granicą, leczyła się na bezpłodność, ale nie jest w stanie dostarczyć dokumentacji medycznej z tego okresu. Natomiast po powrocie do Polski nie kontynuowała kuracji. Jednak SKO utrzymało w mocy decyzję gminy. Matka złożyła więc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Lublinie, ale ona również została odrzucona. Jego zdaniem nie można wykluczyć, że uchybienie wymogowi z art. 15 ust. 5 ustawy może wynikać z przyczyn niezależnych od woli i wiedzy kobiety, np. długiego okresu oczekiwania na wizytę lekarską pomiędzy datą rejestracji a wyznaczonym terminem. Innym powodem mogą być uwarunkowania fizjologiczne lub zdrowotne, które uniemożliwiły jej wczesne rozeznanie ciąży. Dlatego matka powinna przedstawić wiarygodny materiał dokumentujący leczenie niepłodności, ale nie wywiązała się z tego obowiązku. W efekcie, z uwagi na brak udowodnienia, że wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające objęcie opieką medyczną później niż od 10. tygodnia ciąży, odmowa przyznania świadczenia była prawidłowa.