Trybunał za prawem do świadczenia pielęgnacyjnego dla opiekunów-rencistów

Tak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, który rozpatrywał wczoraj skargę złożoną przez matkę zajmującą się niepełnosprawną córką. Gmina odmówiła jej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na to, że jest ona uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Ta decyzja wynikała z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), który przewiduje, że ta forma wsparcia nie przysługuje, jeśli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do: emerytury, renty (w tym rodzinnej i socjalnej), zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego bądź rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego.

Po tym, gdy organy odwoławcze pierwszej i drugiej instancji uznały, że decyzja wydana przez gminę była prawidłowa, kobieta postanowiła złożyć skargę do TK. Zarzucała w niej, że wspomniany przepis narusza wyrażoną w art. 71 ust. 1 konstytucji zasadę zapewnienia przez państwo szczególnej pomocy rodzinom będącym w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, a także równości i sprawiedliwości społecznej. Argumentowała, że uzyskiwanie renty nie stoi na przeszkodzie w podjęciu pracy zarobkowej, tyle że osoba rezygnuje z takiej możliwości w celu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dlatego w ocenie skarżącej tacy opiekunowie powinni być uprawnieni do świadczenia pielęgnacyjnego lub przepisy powinny im dawać wybór między jedną lub drugą formą wsparcia.