Bez konstytucji, bez informacji

Sprawa dotyczyła wniosku obywatela do Narodowego Banku Polskiego. Chciał on poznać nazwiska osób, które w latach 1989–1997 prezes NBP opiniował jako kandydatów na prezesów komercyjnych banków. Prezes NBP odmówił jednak przekazania informacji. Jak wyjaśnił, musiał tak uczynić ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych. Skargę na decyzję prezesa NBP postanowił złożył rzecznik praw obywatelskich. Adam Bodnar uznał, że żądane informacje związane są z udziałem osób fizycznych w życiu publicznym – kandydowaniem na stanowisko prezesa banku komercyjnego. A zatem nie dotyczą ich życia prywatnego. Rzecznik swą argumentację opierał m.in. na brzmieniu art. 61 ust. 3 konstytucji, który nie pozwala na wprowadzanie arbitralnych ograniczeń w prawie do informacji. Jest to możliwe wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Na taką interpretację nie pozwala też art. 31 ust. 3 konstytucji. Stanowi on, że wszelkie ograniczenia praw i wolności muszą zostać zawarte w ustawie i muszą być konieczne dla zagwarantowania bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej oraz wolności i praw innych osób. A ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W skrócie: Bodnar przekonywał, że już z samej konstytucji wynika, iż obywatelowi informacje się należały, gdyż nie zaistniała żadna prawdziwa przesłanka, by ich przekazania odmówić.