Na jakich zasadach pobierana jest opłata dodatkowa w strefie płatnego parkowania

Zgodnie z ustawą z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), generalną zasadą jest odpłatność za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Kompetencje w zakresie ustalania strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania należą do właściwych organom samorządu terytorialnego.

W przypadku tzw. opłat dodatkowych obowiązek ich uiszczenia wynika bezpośrednio z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych – i ma charakter obligatoryjny. Potwierdza to Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 10 grudnia 2002 r., sygn. P 6/02, w którym uznał, iż obowiązek wniesienia opłaty powstał z mocy samego prawa.

Należy również podkreślić, że w art. 13f ustawy o drogach publicznych, ustalając sposób poboru opłat dodatkowych, nie zapisano, że pobór ich następuje przez wydanie decyzji administracyjnej. A zatem jest to dodatkowa przesłanka przemawiająca za tym, iż brak jest podstaw do uznania, iż konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej o poborze opłaty dodatkowej. Stanowisko, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego, np. decyzji – zostało przyjęte w orzecznictwie sądowym (np. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04, wyrok WSA w Szczecinie z 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane, wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2009 r. II SA/Sz 384/08).

Z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynika wprost, że korzystający z dróg publicznych są zobowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zatem osobą zobowiązaną do uiszczenia tej opłaty jest osoba korzystająca z miejsca do parkowania (osoba dysponująca pojazdem w określonym miejscu i czasie). Niekoniecznie musi to być właściciel, niemniej jednak organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego na podstawie art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pogląd ten potwierdzony został w wyroku NSA z 12 czerwca 2007 r., sygn. I OSK 209/07).

Termin uiszczenia opłaty dodatkowej nie został określony w ustawie o drogach publicznych. Jednakże z art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika, że opłaty dodatkowe powinny być uiszczone niezwłocznie po wystąpieniu stanu faktycznego, czyli np. zaparkowania w strefie płatnego parkowania bez uiszczenie opłaty parkingowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 czerwca 2007 r., sygn. I OSK 209/07 uznał, iż – w konsekwencji termin (w rozumieniu art. 15 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) do wykonania przez zobowiązaną obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej upłynął najpóźniej w dniu stwierdzenia przez pełniących swoje obowiązki inspektorów obecności samochodu na obszarze strefy płatnego parkowania bez dowodu uiszczenia opłaty parkingowej (na podstawie odpowiedzi na interpelację nr 6854).