Plany zarządzania kryzysowego

To starosta ma organizować siedzibę oraz tryb pracy powiatowego centrum zarządzania kryzysowego. W miejscowościach będących jednocześnie siedzibami powiatów i miast na prawach powiatu, na podstawie porozumienia zawartego między tymi jednostkami samorządu terytorialnego, może być tworzone wspólne centrum zarządzania kryzysowego obejmujące zasięgiem działania obszar obu jednostek samorządu terytorialnego.

17 lipca Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o zarządzaniu kryzysowym. Ustawa czeka teraz na podpis prezydenta, a wejdzie w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. W budżecie jednostki samorządu terytorialnego utworzone mają być rezerwy celowe na realizację zadań własnych z zakresu zarządzania kryzysowego w wysokości nie mniejszej niż 0,5 proc. wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszonych o wydatki inwestycyjne, wydatki na wynagrodzenia i pochodne oraz wydatki na obsługę długu.

W nowych przepisach zmieniono definicję zarządzania kryzysowego poprzez dodanie do katalogu podejmowanych działań usuwanie skutków sytuacji kryzysowych oraz ograniczenie procesu odtwarzania tylko do zasobów infrastruktury krytycznej.

Tworzone będą Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego oraz wojewódzkie, powiatowe i gminne plany zarządzania kryzysowego.

W skład planów zarządzania kryzysowego wchodzić mają następujące elementy: plan główny, zespół przedsięwzięć na wypadek sytuacji kryzysowych, załączniki funkcjonalne planu głównego.

Plany zarządzania kryzysowego, o których mowa, podlegać mają systematycznej aktualizacji, a cykl planowania nie może być dłuższy niż dwa lata. Cykl planowania realizują właściwe organy administracji publicznej oraz podmioty przewidywane do realizacji przedsięwzięć określonych w planie zarządzania kryzysowego w zakresie ich dotyczącym.

Na potrzeby Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego ministrowie kierujący działami administracji rządowej, kierownicy urzędów centralnych oraz wojewodowie sporządzają raport o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego. Koordynację przygotowania raportu zapewnia dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, a w części dotyczącej zagrożeń o charakterze terrorystycznym, mogących doprowadzić do sytuacji kryzysowej, szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Raport przyjmuje Rada Ministrów w drodze uchwały. Kierunki działania wynikające z wniosków z raportu stanowić będą element Krajowego Planu Zarządzania Kryzysowego oraz mają być uwzględniane w planach zarządzania kryzysowego.

Rada Ministrów ma przyjąć również, w drodze uchwały, Narodowy Program Ochrony Infrastruktury Krytycznej.

Infrastruktura krytyczna to systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalnie obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje m.in. systemy: zaopatrzenia w energię i paliwa, łączności i sieci teleinformatycznych, finansowe, zaopatrzenia w żywność i wodę, ochrony zdrowia, transportowe i komunikacyjne, ratownicze, zapewniające ciągłość działania administracji publicznej oraz produkcji, składowania, przechowywania i stosowania substancji chemicznych i promieniotwórczych, w tym rurociągi substancji niebezpiecznych.

Właściwi wojewodowie, jeżeli istnieje potrzeba wynikająca z wojewódzkiego planu zarządzania kryzysowego, będą upoważnieni do przekazywania niezbędnej informacji o infrastrukturze krytycznej na terenie województwa właściwemu organowi administracji publicznej działającemu na tym terenie, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

Jak wynika z przepisów uchwalonej 17 lipca ustawy, Krajowy Plan Zarządzania Kryzysowego zostanie sporządzony w okresie jednego roku od dnia wejścia w życie tej ustawy. Plany reagowania kryzysowego, przygotowane na poziomie wojewódzkim, powiatowym i gminnym przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy, pozostają w mocy do czasu ich odpowiedniej aktualizacji.