Dokumenty muszą potwierdzać legalność źródeł dochodu

Wymienienie w art. 32 ust. 1 pkt 16b ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 1998 r. nr 102, poz. 650 ze zm.) dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę w tym przepisie określenie "w szczególności". Oznacza to, że wniosek o udzielenie zezwolenia w zakresie prowadzenia gier powinien, oprócz dokumentów wymienionych w tym przepisie, zawierać także inne dokumenty (dowody) potwierdzające w sposób niebudzący wątpliwości legalność źródeł pochodzenia kapitału wnioskodawcy. Istnienie takiego obowiązku znajduje potwierdzenie w treści art. 27a pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z nim o zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności gospodarczej mogą się ubiegać tylko te spółki, które udokumentują legalność źródeł pochodzenia kapitału.

Minister finansów odmówił przedsiębiorcy udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedsiębiorca nie dołączył do oferty przetargowej programu zabezpieczającego salon gier przed wykorzystaniem go do wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. W ocenie ministra spółka nie udokumentowała legalności źródeł pochodzenia kapitału przeznaczonego na prowadzenie działalności w zakresie gier..

WSA oddalił skargę przedsiębiorcy. Sąd podkreślił, że obowiązek wykazania legalności źródeł pochodzenia kapitału spoczywa na przedsiębiorcy. Dodał, że celem przepisu art. 27a pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest ochrona nadrzędnego interesu publicznego, jakim jest przeciwdziałanie wprowadzeniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. Niespełnienie zaś wymogu udokumentowania legalności środków przeznaczonych na działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach ma zasadnicze znaczenie dla oceny udziałowca pod względem istnienia uzasadnionych zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

W skardze kasacyjnej do NSA przedsiębiorca argumentował m.in., że źródłem kapitału spółki była umowa pożyczki zawarta z osobą fizyczną, a ponieważ prawo uważa udzielanie pożyczek za legalne, stąd źródło jej kapitału było również legalne. NSA oddalił skargę kasacyjną.

NSA wyjaśnił, że minister w toku postępowania jurysdykcyjnego nie tylko może, ale obowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu dokładnego wyjaśnienia, czy do wniosku o udzielenie zezwolenia zostały dołączone przez wspólników dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału.

Zdaniem sądu kasacyjnego zawarte w art. 32 ust. 1 pkt 16b ustawy o grach i zakładach wzajemnych wyliczenie dokumentów potwierdzających legalność źródeł pochodzenia kapitału ma charakter tylko przykładowy. Dlatego wniosek o udzielenie zezwolenia powinien oprócz dokumentów wymienionych w tym przepisie zawierać także inne dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału wnioskodawcy. Prawo wymaga od organu podjęcia wszelkich kroków, które są niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie legalności źródeł pochodzenia kapitału. W okolicznościach danej sprawy może się okazać konieczne zbadanie legalności źródeł pochodzenia kapitału tego podmiotu, którego środkami uzyskanymi np. w formie pożyczki wspólnicy pokryli swoje udziały w kapitale spółki ubiegającej się o udzielenie zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych.

asystent sędziego NSA

Zgodnie z art. 27a ustawy o grach i zakładach wzajemnych o zezwolenie na prowadzenie gier hazardowych mogą się ubiegać spółki, które udokumentują legalność źródeł pochodzenia kapitału, terminowe wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa oraz terminowe opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne. Wykazanie legalności kapitału oraz wiarygodności finansowej spoczywa zatem na podmiocie zainteresowanym uzyskaniem stosownego zezwolenia. Stąd też można przyjąć, że niedostatki dowodowe w tym zakresie mogą być rozstrzygane w konkretnych sprawach administracyjnych lub sądowych na niekorzyść potencjalnych adresatów zezwoleń.