Z produkcji rolnej wyłącza starosta

Automatyczne odrolnienie gruntów nie oznacza, że wszystkie obszary rolne zostały z mocy prawa wyłączone z produkcji rolniczej. Zgodnie bowiem z nowelizacją wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego może nastąpić dopiero po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Decyzję taką podejmuje starosta. W odniesieniu natomiast do gruntów wchodzących w skład parków narodowych decyzje wydają dyrektorzy tych parków.

W decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, konieczne jest określenie obowiązków związanych z wyłączeniem. Jednym z takich obowiązków są należności i opłaty za wyłączenie gruntów. Należność to jednorazowa opłata z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji. Jej wysokość zależy od klasy gruntów. Opłatę roczną stanowi natomiast opłata w wysokości 10 proc. należności wyrażonej w tonach ziarna żyta lub w metrach sześciennych drewna.

Wyłączający grunt powinien zgłosić ten fakt w terminie 30 dni od dnia powstania zmiany, gdyż dane te podlegają uwzględnieniu w obrębie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Niezgłoszenie zmian zagrożone jest sankcją karną w postaci grzywny. Wniosek o wyłączenie z produkcji rolnej wraz z uzasadnieniem powinien zawierać także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt zagospodarowania działki z bilansem powierzchni, fragment mapy ewidencyjnej oraz opinie wojewódzkiego zarządu melioracji i urządzeń wodnych - dla terenów zmeliorowanych. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wyszczególnia jednak załączników do wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie. Wskazana lista nie musi zatem znaleźć potwierdzenia w każdym urzędzie.