Wszystkie wątpliwości co do klasyfikacji celnej muszą być wyjaśnione

Jeżeli istotne cechy importowanych towarów pozostawały dla organu celnego wątpliwe, to powinien on zobowiązać importera do przedłożenia wszelkich dowodów świadczących o wadliwości zastosowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej. Powinien też zażądać od podatnika potwierdzenia, że sprowadzony towar musi zostać sklasyfikowany w pozycji taryfy celnej określonej we wniosku.

W marcu 2009 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła do naczelnika urzędu celnego o korektę zgłoszenia celnego z sierpnia 2008 r. w części dotyczącej klasyfikacji odprawionego towaru. Zdaniem spółki objęte zgłoszeniem torby do pakowania powinny zostać zakwalifikowane do pozycji 42029298 Wspólnotowej Taryfy Celnej. Podatniczka powołała się na analogiczną decyzję celną oraz sprawozdanie z badań Centralnego Laboratorium Celnego.

Organ celny odmówił jednak zmiany. Wyjaśnił, że nie był w stanie stwierdzić, czy towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem jest tożsamy z towarem poddanym badaniu przez Centralne Laboratorium Celne. Opis towaru wynikający z załączonych dokumentów nie pozwala na ustalenie, jakiego rodzaju są to torby, oraz określenie ich przeznaczenia. To uniemożliwia porównanie go z towarem opisanym we wskazanej przez spółkę decyzji i wiążącej informacji taryfowej. Takie samo stanowisko potwierdził organ odwoławczy.

Spółka zaskarżyła odmowę do sądu administracyjnego. Wskazała, że występująca w sprawie niekompletność danych w postaci braku zapisu w polu 31 dokumentu SAD, zgodnie z orzecznictwem ETS, nie może zostać uznana za dokonanie z definicji świadomego wyboru. W przypadku toreb ich klasyfikacji należało dokonać w oparciu o Pierwszą Regułę, zgodnie z którą tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji oraz uwag do sekcji i działów. Prawidłowy kod, który powinien zostać podany w zgłoszeniu celnym, to 4202 92 98 90. Skarżąca raz jeszcze podkreśliła, że towary objęte zgłoszeniem są identyczne z towarami poddanymi badaniom przez Centralne Laboratorium Celne, tożsame co do gatunku - wykonane z tych samych materiałów bazowych i w tej samej technologii oraz przeznaczone do tych samych zastosowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę podatniczki. Sąd zauważył, że istota sporu sprowadza się do tego, czy towar objęty zgłoszeniem celnym, tj. torby z polipropylenu do pakowania z materiału o masie powierzchniowej 120 g/m lub mniejszej, zaliczony w zgłoszeniu celnym do kodu TARIC 63053391, stanowił w istocie torby na zakupy klasyfikowane do kodu 42029298.

Sąd uznał, że jeżeli istotne cechy importowanych toreb były dla organu celnego wątpliwe, to powinien on zobowiązać importera do przedłożenia wszelkich dowodów świadczących o wadliwości zastosowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej. Powinien też zażądać potwierdzenia, że towar musi zostać sklasyfikowany w pozycji taryfy określonej we wniosku. Sąd zauważył, że w postanowieniu o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego przywołano wynik badań laboratorium celnego (potwierdzający twierdzenia skarżącej spółki co do charakteru sprowadzonego towaru) oraz zgłoszenie celne, uznając je za dowody wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym w ocenie WSA podatniczka miała prawo sądzić, że okoliczności, do udowodnienia których zmierzała, zostały przez organ uznane za wyjaśnione zgodnie z jej twierdzeniami.

Ponadto w decyzjach nie ma jakichkolwiek argumentów, które świadczyłyby o uznaniu przez organ za niewiarygodne oświadczeń podatniczki co do istotnych cech objętego zgłoszeniem celnym towaru. Zdaniem sądu organ nie dokonał w istocie oceny materiału dowodowego. Naczelnik urzędu celnego dysponował badaniami laboratoryjnymi próbek towaru. Organ nie dostrzegł jednak, że uważając takie badanie za dowód istotny, powinien zwrócić się do importera o przedstawienie próbek towaru i przeprowadzić tego rodzaju badanie. Organ celny naruszył przepisy procedury podatkowej, które nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy w sposób budzący zaufanie do organów.