Należy zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia planu

Obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Budownictwa, działający z upoważnienia prezydenta miasta T., postanowieniem z marca 2009 r. odmówił podjęcia na wniosek spółki zawieszonego (do czasu uchwalenia planu miejscowego) postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę pawilonu handlowo-usługowego. Na postanowienie to spółka wniosła zażalenie, w wyniku którego samorządowe kolegium odwoławcze (SKO) uchyliło w maju 2009 r. zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na postanowienie SKO zostały wniesione skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Kolegium w lipcu 2009 r., uwzględniając skargi, uchyliło postanowienie SKO i utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Spółka złożyła na to postanowienie skargę do WSA w Krakowie.

Sąd, uwzględniając skargę wskazał, że problem występujący w sprawie sprowadza się do wykładni przepisów art. 62 ust. 2, art. 15 ust. 3 oraz art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. Ten ostatni przepis wprowadza zasadę, że plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Trudno, by znaleźć przepis odrębny, który nakazywałby obowiązkowe sporządzenie planu dla inwestycji obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży powyżej 400 mkw. Jeżeli więc nie ma takiego obowiązku, nie ma podstaw do zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia planu. Od powyższego wyroku zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożone skargi kasacyjne, m.in. przez SKO.

Zdaniem NSA skargi kasacyjne zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy uzależnione jest od wykładni art. 62 ust. 2 oraz art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 i art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: ustawa). Istota sprawy sprowadza się bowiem do rozstrzygnięcia, w jakich regulacjach należy upatrywać źródeł obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: czy wyłącznie w regulacjach przepisów odrębnych, czy też w regulacji ustawy.

Jeżeli chodzi o regulacje odrębne, to z art. 14 ust. 7 ustawy wprost wynika obowiązek sporządzenia planu miejscowego, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Jednak w ocenie NSA art. 14 ust. 7 omawianej ustawy nie jest jedynym przepisem regulującym obowiązek sporządzenia planu. Taki obowiązek wynika z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy. Celem miejscowego planu jest ustanowienie lokalnego porządku planistycznego. Dlatego też z woli ustawodawcy decyzja o tym, czy i w jakim miejscu gminy może powstać obiekt wielkopowierzchniowy, została pozostawiona organowi stanowiącemu gminy, który, w sytuacji określenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, zobowiązany jest do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca pozostawił gminie, prawo decydowania o rozmieszczeniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych jako wyraz ochrony prawnej interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy). Dlatego też zasadna jest wykładnia uwzględniająca regulację art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 tej ustawy jako źródło obowiązku sporządzenia miejscowego planu dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych.

Konkludując, obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z ust. 3 ustawy. Przepis art. 62 ust. 2 tej ustawy obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia planu, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Zatem zawieszenie postępowania jest obligatoryjne również w przypadku postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego.

z 26 października 2011 r., II OSK 1531/10.

@RY1@i02/2011/241/i02.2011.241.08800080a.802.jpg@RY2@

Bolesław Pietrzyk, adwokat

Przedmiotowe orzeczenie NSA potwierdza wyrażany uprzednio w judykaturze pogląd, zgodnie z którym obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego wynika nie tylko z przepisów odrębnych, do których odsyła art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązek jego sporządzenia przewiduje również sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3). Do takiego wniosku prowadzi wykładnia celowościowa oraz systemowa ww. przepisów, uwzględniająca normy właściwe dla ładu przestrzennego, określone w szczególności przepisem art. 1 ust. 2 ww. ustawy. Przepis ten każe w ramach planowania i zagospodarowania przestrzennego uwzględniać m.in. interes publiczny, ład przestrzenny oraz zasadę zrównoważonego rozwoju. Zdaniem NSA w składzie rozpoznającym sprawę właśnie z uwagi na konieczność respektowania ww. wartości, ustawodawca pozostawił gminie, jako podstawowej jednostce samorządu terytorialnego, prawo decydowania o rozmieszczeniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Pogląd powyższy przyjęły m.in. także WSA w Olsztynie - wyrok z 8 stycznia 2009 r., II SA/01864/2008 oraz NSA - wyrok z 10 lutego 2011 r., II OSK 264/2010.

Oprac. Julita Karaś-Gasparska