Nie należy zmniejszać stawek

Wysokość wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu sądowo-administracyjnym określa rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. Zgodnie z tymi przepisami w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie waha się od 60 zł (przy sprawach o wartości przedmiotu sporu do 500 zł) do 7200 zł (przy sprawach o wartości przedmiotu sporu powyżej 200 tys. zł). Z kolei w postępowaniu przed sądem II instancji wynosi:

● 75 proc. kwoty ustalonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym albo 100 proc. kwoty, jeżeli w drugiej instancji sprawę prowadzi inny doradca - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA;

● 50 proc. kwoty ustalonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym albo 75 proc., gdy sprawę w drugiej instancji prowadzi inny doradca - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej;

● 120 zł - w postępowaniu zażaleniowym.

Mimo to ustalenie wynagrodzenia doradcy podatkowego bywa problematyczne. Powód? Otóż zgodnie z przepisami rozporządzenia sąd podejmując decyzję o wynagrodzeniu doradcy musi wziąć pod uwagę nie tylko charakter sprawy, ale również niezbędny nakład pracy doradcy oraz jego wkład pracy w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym zasądzone wynagrodzenie nie może być wyższe niż sześciokrotność kwot określonych w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości, ani też nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy.

Powstaje zatem pytanie, czy sąd może zmniejszać wysokość wynagrodzenia doradcy, skoro przepisy wprost nie określają stawek podanych w rozporządzeniu jako minimalnych. Przykładowo WSA w Kielcach postanowieniem z 25 maja 2010 r. (I SA/Ke 221/10) ustalił wynagrodzenie doradcy podatkowego w wysokości 25 proc. kwoty określonej dla postępowania przed sądem pierwszej instancji. W efekcie doradca otrzymał 600 zł (25 proc x 2400 zł [wartość przedmiotu sprawy zawierała się w przedziale 10 tys. - 50 tys. zł] = 600 zł), ponieważ sąd uznał, że takie wynagrodzenie podwyższone o VAT będzie adekwatne do udziału pełnomocnika w postępowaniu.

Z takim sposobem ustalania wynagrodzenia nie zgodził się NSA w postanowieniu z 13 lipca 2011 roku (I FZ 75/11, prawomocne). Sąd orzekł, że wynagrodzenie doradcy podatkowego określone w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości należy uznać za wynagrodzenie minimalne, które przy zasądzaniu przez sąd kosztów zastępstwa prawnego nie poddaje się obniżeniu według reguł przewidzianych w tym rozporządzeniu.

Przemyslaw Molik

przemyslaw.molik@infor.pl

Par. 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153).