Marszałek decyduje o zaszeregowaniu obiektu

Zbliża się sezon wakacyjny. Coraz większe zainteresowanie Polaków turystyką i rekreacją sprzyja powstawaniu nowych firm świadczących usługi związane z wynajmowaniem domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych. Przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich przedsiębiorca musi uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiednich rodzaju i kategorii. W tym celu musi zwrócić się do marszałka województwa lub wójta, burmistrza, prezydenta miasta.

Zadania w zakresie ewidencjonowania i zaszeregowania bardziej wyspecjalizowanych punktów świadczących usługi turystyczne spoczywają na marszałku województwa. Właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu organ dokonuje zaszeregowania obiektu hotelarskiego do poszczególnego rodzaju, jako: hotel, motel, pensjonat, kemping, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe czy schronisko. Robi to, kierując się głównie standardami zawartymi w ustawie o usługach turystycznych. Marszałek prowadzi także ewidencję takich obiektów.

Ubiegłoroczna nowelizacja ustawy o usługach turystycznych (17 września 2010 r. - red.) uszczegółowiła procedury związane z zakwalifikowaniem obiektów hotelarskich do poszczególnych kategorii. Marszałek województwa powołuje teraz w tym celu zespół oceniający obiekty hotelarskie w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy. Zawarte w nim przepisy przewidują, że usługi hotelarskie mogą być świadczone tylko w obiektach hotelarskich, które spełniają wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany (patrz: ramka). Niezależnie od tego musi on spełniać stosowne wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.

W skład zespołu są powoływani głównie przedstawiciele marszałka. Ponadto mogą znaleźć się w nim osoby posiadające kwalifikacje zawodowe i praktykę w świadczeniu usług hotelarskich lub turystycznych, które zostaną wskazane przez jednostki samorządu gospodarczego i stowarzyszenia działające w zakresie turystyki i hotelarstwa. Oprócz nich do zespołu mogą być dokooptowane osoby będące przedstawicielami Państwowej Straży Pożarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

Członkom zespołów oceniających przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania go do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Te osoby, które wykonują swoje obowiązki poza miejscem zamieszkania, mogą uzyskać także zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Wprowadzenie podstawy ustawowej do powoływania przez marszałka województwa zespołu oceniającego obiekty stworzyło możliwość ustabilizowania współpracy z osobami mającymi fachowe przygotowanie do przeprowadzania oceny.

Omawiana nowelizacja obliguje również ministra sportu (właściwego do spraw turystyki) do prowadzenia, na podstawie danych skategoryzowanych w województwie obiektów hotelarskich, centralnego wykazu obiektów hotelarskich. Odpowiednie informacje przekazują ministrowi w formie elektronicznej marszałkowie województw. Wykaz ten jest dostępny na stronie http://www.turystyka.gov.pl/ i jest jawny.

Część obowiązków ewidencyjnych w turystyce spoczywa również na gminach. Ustawa o usługach turystycznych przewiduje, że do ich zadań własnych należy zaszeregowanie pól biwakowych. Dokonuje tego wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia obiektu. Szefowie gmin są również odpowiedzialni za prowadzenie ewidencji innych obiektów niż hotelarskie, które prowadzą podobne usługi przy spełnianiu minimalnych wymagań co do wyposażenia, warunków sanitarnych i przeciwpożarowych.

Do gminnych rejestrów muszą być ponadto wpisywane wynajmowane przez rolników pokoje i miejsca na ustawianie namiotów w prowadzonych przez nich gospodarstwach rolnych.

Zarówno marszałek województwa, jak i wójt, burmistrz, prezydent miasta przed wydaniem decyzji administracyjnej w zakresie rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich mogą zwracać się o opinię do wyspecjalizowanych stowarzyszeń.

Ewidencja obiektów hotelarskich oraz pól biwakowych powinna być na bieżąco aktualizowana, tak by osoby zainteresowane miały pewność, że usługa, z której chcą skorzystać, jest jeszcze prowadzona w danym miejscu i przez dany podmiot. Dodatkowo ewidencja taka powinna być powszechnie dostępna, np. poprzez zamieszczenie jej w biuletynie informacji publicznej gminy.

Ewidencja pól biwakowych i miejsc noclegowych na terenie gminy powinna być prowadzona także w formie kartoteki składającej się z kart ewidencyjnych, oddzielnie dla każdego rodzaju obiektu. Podstawą założenia karty ewidencyjnej jest zgłoszenie takiego obiektu. Przedsiębiorca zgłaszający do ewidencji inny obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, jest obowiązany dołączyć zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, wydane przez właściwy urząd statystyczny, a także odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Założenie karty ewidencyjnej obiektu należy wpisać do wykazu kart ewidencyjnych, opatrując wpis datą i podpisem osoby uprawnionej do prowadzenia ewidencji.

Za dokonanie oceny spełniania przez obiekt hotelarski wymagań niezbędnych do zaszeregowania obiektu do określonych rodzaju i kategorii pobiera się opłaty. Wynoszą one od 100 zł przy ocenie schronisk młodzieżowych i pól biwakowych do 1,5 tys. zł dla oceny hoteli i moteli kategorii oznaczonej czterema i pięcioma gwiazdkami. Opłatę wnosi się na rachunek budżetu jednostki samorządu terytorialnego, która przeprowadza ocenę. Dowód jej uiszczenia trzeba dołączyć już do wniosku o zaszeregowanie obiektu hotelarskiego, zmianę lub potwierdzenie zaszeregowania do określonych rodzaju i kategorii.

● hotele - obiekty mające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług związanych z pobytem klientów,

● motele - obiekty położone przy drogach, dysponujące parkingiem, mające co najmniej 10 pokoi, w tym większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych,

● pensjonaty - obiekty mające co najmniej 7 pokoi, świadczące dla swoich klientów całodzienne wyżywienie,

● kempingi (campingi) - obiekty strzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach, samochodach mieszkalnych (campobusach) i przyczepach samochodowych, przyrządzanie posiłków, parkowanie samochodów, a także świadczące usługi związane z pobytem klientów,

● domy wycieczkowe - obiekty mające co najmniej 30 miejsc noclegowych, dostosowane do samoobsługi klientów oraz świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów,

● schroniska młodzieżowe - obiekty przeznaczone do indywidualnej i grupowej turystyki młodzieżowej, dostosowane do samoobsługi klientów,

● schroniska - obiekty zlokalizowane poza obszarami zabudowanymi, przy szlakach turystycznych, świadczące minimalny zakres usług związanych z pobytem klientów,

● pola biwakowe - obiekty niestrzeżone, umożliwiające nocleg w namiotach.

Katarzyna Sawicka

dgp@infor.pl

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2004 r. nr 223, poz. 2268 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra gospodarki i pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2006 r. nr 22, poz. 169).

Rozporządzenie ministra sportu i turystyki z 29 grudnia 2010 r. w sprawie opłat związanych z zaszeregowaniem obiektu hotelarskiego (Dz.U. z 2011 r. nr 10, poz. 54).