Te same postanowienia należy zamieścić w dwóch dokumentach

Z treści art. 56 ust. 3 i art. 60 prawa telekomunikacyjnego wynikało jednoznacznie, że pewne elementy stosunku prawnego powinny być określone zarówno w umowie, jak i w regulaminie. Powtórzenie tych samych postanowień w obydwu dokumentach było więc obowiązkiem dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Decyzją z grudnia 2007 r. prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej 1. nakazał spółce usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości polegających na braku w treści zawieranych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych postanowień, wymaganych zgodnie z art. 56 ust. 3 prawa telekomunikacyjnego (p.t.) - w terminie do końca lutego 2008 r. Nałożył też na spółkę karę pieniężną w wysokości 450 tys. zł, płatną do budżetu państwa. Od decyzji w części dotyczącej kary spółka wniosła odwołanie, które wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zostało oddalone. Od wyroku SOKiK apelację złożyła powodowa spółka.

Sąd apelacyjny oddalił apelację. Sugerowana przez skarżącą odrębność spraw administracyjnych - jednej dotyczącej usunięcia naruszeń prawa i drugiej dotyczącej nałożenia kary pieniężnej - jako prowadząca do niedopuszczalności jednoczesnego rozstrzygania o nich dowodzi nieuprawnionego pomijania treści art. 201 ust. 3 p.t. Zgodnie z nim - jeżeli po upływie 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych lub po upływie terminu określonego przez prezesa UKE podmiot kontrolowany nie usunie wskazanych nieprawidłowości lub udzielone wyjaśnienia okażą się niewystarczające, Prezes UKE wydaje decyzję, w której nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Może też: 1) wskazać środki, jakie powinien zastosować podmiot kontrolowany, w celu usunięcia nieprawidłowości; 2) określić termin, w którym ma nastąpić usunięcie nieprawidłowości; 3) nałożyć karę.

Użycie pojęcia "decyzja" (w odpowiednim przypadku) - w liczbie pojedynczej i uregulowanie w jednym zdaniu kompetencji prezesa już wskazuje na jednostkowy akt, a nie dwa akty co do kwestii, o których mowa w ww. przepisie. W powyższej regulacji zachodzi łączność powinności i uprawnień organu administracyjnego, a jednocześnie jedność aktu, wydawanego w związku z tym przez ten organ. Merytorycznie oba zagadnienia są ze sobą powiązane, nie ma zatem przeszkód, by rozstrzygnięcie od strony formalnej było jedno. Zaskarżalność poszczególnych punktów decyzji na różnych ścieżkach (administracyjnej i przed sądem powszechnym) nie nakazuje rozstrzygania odrębnymi aktami zagadnień takich jak nakaz usunięcia nieprawidłowości oraz nałożenie kary pieniężnej. Z uwagi na przytoczone brzmienie przepisu, zawarcie przez organ w jednej decyzji dwóch rozstrzygnięć (dotyczącej nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz odnośnie do nałożenia kary pieniężnej) jest dopuszczalne i nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Przeświadczenie powódki, że dostosowała druk umowy zgodnie z zaleceniami pokontrolnymi pozwanego, jest błędne i odosobnione. Odpowiednie pismo prezesa UKE zawierające zalecenia pokontrolne wyraźnie wskazywało, jakich postanowień w umowach o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych brak. Pismo to nie tylko nawiązywało do konkretnego przepisu prawa telekomunikacyjnego (art. 56 ust. 3 pkt 2, 3, 5, 6, 7 i 8), ale też podawało treść wymaganych postanowień, jakie winny się znaleźć w umowach. Zatem usunięcie przez spółkę stwierdzonych przez prezesa UKE nieprawidłowości sprowadzać się powinno do zamieszczenia w umowach oznaczonych postanowień, tj. określających: dane o jakości świadczonych usług (w tym czasie oczekiwania na przyłączenie do sieci lub terminie rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych), zakres obsługi serwisowej, warunki przedłużenia i rozwiązania umowy, wysokość kar umownych, tryb postępowania reklamacyjnego, informacje o możliwości rozwiązania sporu w drodze mediacji lub poddania go pod rozstrzygnięcie sądu polubownego. Takich elementów treści umowy, odpowiednio rozwiniętych, nie ma w samej umowie. Zawarcie w umowie odesłania do regulaminu, z równoczesnym pogrubionym zapisem postanowień objętych art. 56 ust. 3 p.t., nie stanowi o wykonaniu zaleceń pokontrolnych, a jednocześnie o wykonaniu obowiązku nałożonego ww. przepisem. Z treści art. 56 ust. 3 i art. 60 p.t. wynikało jednoznacznie, że pewne elementy stosunku prawnego powinny być określone zarówno w umowie, jak i w regulaminie.

Nałożenie kary pieniężnej ma swe uzasadnienie faktyczne oraz prawne: art. 209 ust. 1 pkt 4 i art. 210 ust. 1 i 2 w zw. z art. 201 ust. 3 pkt 3 p.t. Nie została skutecznie zakwestionowana zasadność wymierzenia kary tak z uwagi na przyczynę wydania, tj. stwierdzenie nieprawidłowości (brak postanowień w treści umowy - a więc niewypełnienia obowiązku informacji), jak i metodę wyliczenia - tj. uwzględnienie procentu przychodu powódki, wysokości jej przychodu, zakresu naruszeń, dotychczasowej działalności powódki i jej możliwości finansowych. Biorąc pod uwagę zachowanie powódki, uznać należy, iż nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione. Wskazywane starania w celu wypełnienia zaleceń pokontrolnych w istocie nie dały rezultatu, który nie był trudny do osiągnięcia, gdy się zważy czytelność tychże zaleceń. Nie zachodzi sytuacja niejasności zaleceń, braku jakiegokolwiek uzasadnienia czy nadmiernych kosztów w wykonaniu zaleceń. Kara pieniężna regulowana przepisami prawa telekomunikacyjnego ma charakter represyjny, prewencyjny i dyscyplinarny.

sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie

Ocena zachowania dostawcy usług przeprowadzona została przez pryzmat art. 56 ust. 3 i art. 60 p.t. w brzmieniu przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne (...). Artykuł 56 ust. 3 p.t. wymagał, aby umowa dookreślała enumeratywnie wymienione zagadnienia. Z kolei art. 60 p.t. wymagał, aby regulamin świadczenia usług dostawcy publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych dookreślał ściśle oznaczone zagadnienia. Przepisy Prawa telekomunikacyjnego przed zmianą, która weszła w życie 6 lipca 2009 r., wyraźnie nakazywały zamieszczenie w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych i regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych oznaczonych kwestii. Celowo ustawodawca nakazał umieszczenie postanowień regulujących te same kwestie oddzielnie w formularzu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych i w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych, aby zapewnić obowiązek informacyjny ze strony operatora.