Uczestnik zabawy wygrywa los na loterii, a jej organizator pilnie studiuje przepisy

W ostatnim czasie w mediach można było obejrzeć reportaże przedstawiające, jak to bezduszni urzędnicy zepsuli święto lokalnej społeczności, prowadząc kontrole na festynach dożynkowych. Jednak wbrew pozorom inspektorzy kontroli skarbowej wymierzający mandaty za brak kasy fiskalnej i celnicy sprawdzający regulaminy loterii fantowych nie są negatywnymi bohaterami. Oni zgodnie z prawem wykonywali swoje obowiązki. To organizatorzy zlekceważyli przepisy i nie dopełnili swoich powinności. Aby uniknąć takich nieprzyjemności w przyszłości, zarówno pracownicy urzędów gminnych, jak i inni organizatorzy festynów powinni nawiązać współpracę z urzędami celnymi i skarbowymi, których pracownicy udzielą niezbędnych wyjaśnień.

Zezwolenie wójta

Zanim impreza się odbędzie trzeba zazwyczaj wystąpić o zezwolenie do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego miejscowo. Należy to zrobić co do zasady nie później niż na 30 dni przed terminem rozpoczęcia imprezy. W tym samym czasie organizator zwraca się do miejscowego komendanta policji i komendanta Państwowej Straży Pożarnej, a także kierownika pogotowia ratunkowego i państwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej liczbie osób i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy, a także zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu czy terenu oraz o przewidywanych zagrożeniach. Organy te mają 14 dni na jej wydanie. Zgłasza także imprezę najbliższemu szpitalowi. Jeśli przedsięwzięcie odbywa się w strefie nadgranicznej, trzeba też powiadomić komendanta oddziału Straży Granicznej. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje zezwolenie w drodze decyzji administracyjnej albo odmawia wydania go na co najmniej 7 dni przed planowanym terminem. Ma obowiązek odmówić wydania m.in. wtedy, gdy organizator nie dopełnia ustawowych obowiązków i wymogów bezpieczeństwa.

Po pierwsze kasa

- Jednym z obowiązków kontroli skarbowej jest ujawnianie przypadków nieewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy fiskalnej - tłumaczy Izabela Głowacka, rzecznik prasowy Urzędu Kontroli Skarbowej w Białymstoku. - Sprzedawca zobowiązany do prowadzenia ewidencji z użyciem kasy fiskalnej powinien wydać paragon klientowi bez względu na to, czy robi duże, czy małe zakupy, czy kupuje towar, czy świadczy usługi, czy sprzedaje na festynie, w internecie, czy w specjalnie wyznaczonym do tego pomieszczeniu, np. sklepie spożywczym w centrum miasta, i o ile działa w warunkach określonych w przepisach (czyli m.in. dokonuje sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej)

W przypadku kontroli w zakresie ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy fiskalnej dla inspektorów kontroli skarbowej istotne jest, czy sprzedawca wykonuje czynności, które wypełniają znamiona definicji działalności gospodarczej.

Zgodnie z ustawą z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) i ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) nie jest podatnikiem ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata, oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej - dodaje Jolanta Strojna, rzecznik prasowy Urzędu Kontroli Skarbowej w Kielcach.

W praktyce oznacza to, że jeżeli na festynie swoje towary sprzedaje osoba będąca przedsiębiorcą i zarejestrowanym podatnikiem VAT i robi to w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, to musi bezwzględnie posiadać kasę fiskalną.

- Przykładowo przedsiębiorca prowadzący kiosk ogólnospożywczy, biorąc udział w festynie, czyli wystawiając swoje stanowisko ze słodyczami i napojami, nadal wykonuje te czynności w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej - uściśla Mirosława Torenc, rzecznik prasowy Urzędu Kontroli Skarbowej w Olsztynie. Jeśli jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji sprzedaży na kasie fiskalnej, to na festynie też musi ją mieć i ewidencjonować każdą sprzedaż na kasę.

Inaczej sytuacja wygląda, gdy sprzedającymi są osoby działające w organizacjach społecznych, takich jak koła gospodyń wiejskich lub komitet rodzicielski, i organizują one incydentalną, okolicznościową sprzedaż np. ciasta lub produktów wytworzonych przez dzieci, rodziców. Jeśli jest to działalność społeczna, niezarobkowa, nastawiona na integrację społeczną i prowadząca do zaciśnienia więzi, uczestnicy tego typu inicjatyw społecznych angażują się, gdyż mają na uwadze inne korzyści niż ekonomiczne, a prowadzące do zaciśnięcia więzi kulturowych pomiędzy mieszkańcami, rodzicami, uczniami itp. Jeśli nie zamierzają uczynić z tego źródła stałego dochodu, to inspektor kontroli skarbowej nie będzie traktował tych czynności jako prowadzenie działalności gospodarczej. Takie osoby nie są zobowiązane do używania kasy fiskalnej. Niejednokrotnie bowiem nakład pracy, czasu, koszt produktów i zaangażowanie poświęcone na organizację działalności społecznej mogą być znacznie większe niż uzyskany przychód ze sprzedaży tych produktów.

Warto podkreślić, że ustawodawca wprowadził także obostrzenia. Jeśli ktokolwiek na festynie dokonuje sprzedaży alkoholu, to musi mieć nie tylko koncesję na jego sprzedaż, ale też kasę fiskalną rejestrującą tę sprzedaż. Każdy, kto sprzedaje alkohol, nawet okazjonalnie, musi bowiem zakupić kasę fiskalną i prowadzić na niej ewidencję sprzedaży, wydając przy tym każdemu klientowi paragon fiskalny. Dlatego, nawet jeśli np. strażacy zdecydują się na sprzedaż alkoholu na festynie, zobowiązani będą do zakupienia kasy fiskalnej i prowadzenia ewidencji sprzedaży.

- Warto pamiętać, że przy sprzedaży wyrobów tytoniowych i wyrobów alkoholowych zawsze powinniśmy otrzymać paragon. Obowiązek sprzedaży papierosów i alkoholu za pomocą kasy fiskalnym powstaje bez względu na wysokość obrotu - podsumowuje Agnieszka Derkacz, rzecznik prasowy Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu. - Dlatego też każdy przedsiębiorca dokonujący już pierwszej sprzedaży np. papierosów lub piwa ma obowiązek zaewidencjonować sprzedaż na kasie fiskalnej.

Akcje z nagrodami

Spotkanie lokalnej społeczności jest dobrą okazją do urządzenia loterii, z której środki zostaną przeznaczone na cel charytatywny, albo konkursu z atrakcyjnymi nagrodami. Jednak warto przemyśleć formę organizacyjną, bo w zależności od tego, czy urządzimy konkurs lub grę losową, inne będą ciążyć obowiązki na organizatorze.

Grami losowymi zgodnie z ustawą z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2009 nr 201, poz. 1540 ze zm.) r. są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin.

Najczęściej na festynach organizuje się loterie fantowe, czyli gry losowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu (lub innego dowodu udziału). Zwycięzca może wygrać jedynie nagrodę rzeczową. Inna możliwośc to gra bingo fantowe. Jest to gra losowa, w której uczestniczy się przez nabycie przypadkowych zestawów liczb z ustalonego z góry ich zbioru. Zarówno loterię fantową, jak i grę bingo stosunkowo najłatwiej przeprowadzić, ponieważ urządzanie ich nie wymaga uzyskiwania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli suma wszystkich nagród nie przekracza 3560,83 zł. Mówi o tym art. 7 ust. 1a ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2009 nr 201 poz. 1540 ze zm.). Takie gry zgłasza się tylko w urzędzie celnym. Jeżeli suma wartości nagród przekracza kwotę na przeprowadzenie loterii, potrzebne jest zezwolenie organu celnego, a sama nagroda podlega opodatkowaniu podatkiem od gier.

W dodatku wygrane wolne są od podatku dochodowego i podatku od gier. Jednak trzeba pamiętać, że dochód, jaki zostanie uzyskany, musi być przeznaczony w całości na realizację celów społecznie użytecznych, w szczególności dobroczynnych. Cele te muszą być określone w regulaminie gry.

Przy planowaniu loterii fantowej lub gry bingo należy zatem ze szczególną wnikliwością określić cel, na jaki zostaną przeznaczone uzyskane dochody. Takim celem może być np. dofinansowane domu dziecka, zakup sprzętu do szkoły czy dopłaty do obiadów. Jeżeli jednak gmina będzie miała wątpliwości czy organ celny uzna dany cel za dobroczynny, powinna zwrócić się z pytaniem do naczelnika urzędu celnego, na którego obszarze właściwości miejscowej są urządzane i prowadzone takie gry. Wątpliwość może budzić przykładowo, czy środki z loterii można przeznaczyć na remont miejscowego kościoła.

Gdy istnieją wątpliwości, czy planowane przedsięwzięcie ma charakter gry losowej, a więc czy istotnie może być uznane np. za loterię fantową, można zwrócić się do ministra finansów o rozstrzygnięcie, w drodze decyzji, na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych.

Loterię i grę fantową może urządzić osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej. Podmiot urządzający grę jest jej organizatorem. Jeżeli zorganizować loterie zdecyduje się np. wójt, musi przestrzegać ustawy o grach hazardowych i nie może liczyć na ulgowe traktowanie czy przymykanie oka celników na zaniedbania, czy też niedopatrzenia. Należy też podkreślić, że osoby zarządzające podmiotem urządzającym gry losowe oraz osoby reprezentujące taki podmiot nie mogą być osobami skazanymi za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Dozwolone od lat 18

Na festynach lepiej organizować loterie, ponieważ jest to jedyna gra hazardowa, w której może brać udział każdy bez względu na wiek, w pozostałych grach. Także w grze bingo brać mogą udział tylko osoby, które ukończyły 18 lat. Lepiej więc pokusić się o jej organizację na zabawie tylko dla dorosłych. Jeżeli zdecydujemy się zorganizować grę bingo, to trzeba pamiętać, żeby w widocznym miejscu umieścić informację o zakazie uczestniczenia w grach osób, które nie ukończyły 18. roku życia. Może to być np. tabliczka z napisem "dozwolone od lat 18". Należy również uprzedzić osoby sprzedające kartony do gier, że w przypadku wątpliwości co do wieku uczestnika może żądać okazania dokumentu potwierdzającego tożsamość i wiek. Na popularność loterii fantowej i gry bingo fantowej wpływa też to, że ich promocja i reklama nie jest zabroniona. Oznacza to, że gmina drukując zaproszenia lub plakaty informujące o imprezie, będzie mogła zachęcić do mającej się odbyć loterii.

Zgłoszenie do urzędu celnego

Organizator musi zgłosić zamiar przeprowadzenia gry losowej nie później niż 30 dni przed jej rozpoczęciem. Jest to warunek konieczny i jeżeli nie zostanie spełniony loterie lub gra bingo będzie uznana za bezprawną. To zagrożone jest karą pieniężną, a także stanowi przestępstwo skarbowe, zagrożone karą grzywny przewidzianą w kodeksie karnym skarbowym. To, gdzie należy zgłosić loterię, zależy od miejsca, gdzie się będzie odbywać. Generalnie zgłoszenie musi trafić do naczelnika urzędu celnego, na którego obszarze właściwości miejscowej gra będzie przeprowadzana. Właściwość miejscowa nie zawsze pokrywa się z podziałem administracyjnym. Jednak gdy festyn urządzają przykładowo dwie gminy, które są położne na obszarze właściwości miejscowej więcej niż jednego naczelnika urzędu celnego, zgłoszenia należy złożyć naczelnikowi urzędu celnego właściwemu według miejsca zamieszkania lub siedziby tej, która jest organizatorem. Obszary właściwości miejscowej naczelników urzędów celnych zostały określone w rozporządzeniu ministra finansów z 26 września 2011 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej naczelników urzędów celnych do przyjmowania zgłoszeń loterii fantowej lub gry bingo fantowe (Dz.U. nr 216, poz. 1277).

Składając zgłoszenie loterii fantowej lub gry bingo fantowe, należy do niego dołączyć regulamin gry oraz oświadczenie o legalności źródeł pochodzenia kapitału zakładowego, środków finansowych lub innego majątku przeznaczonego na urządzenie gry. W dodatku nie można zapomnieć o oświadczeniu o niezaleganiu z zapłatą podatków składek na ZUS. Dostarczyć trzeba także wzór losu, innego dowodu udziału w grze lub kartonu. Ponadto do zgłoszenia osoba nadzorująca loterię oraz osoba bezpośrednio urządzająca tę grę musi dołączyć oświadczenie, że są jej znane przepisy ustawy o grach hazardowych. Warto podkreślić, ze osoby te nie muszą legitymować się świadectwem zawodowym, które potwierdzają znajomość przepisów regulujących urządzanie gier hazardowych, jak to jest np. u osób pracujących w kasynie.

Termin pomiędzy dokonaniem zgłoszenia a faktycznym rozpoczęciem loterii fantowej lub gry bingo fantowe pozwoli organowi Służby Celnej na zweryfikowanie poprawności zgłoszenia, w tym m.in. postanowień regulaminu gry. W razie niespełnienia wymogów niezbędnych do jej urządzenia, np. gdy regulamin zawiera postanowienia niezgodne z ustawą o grach hazardowych lub cel loterii nie może być uznany za cel społecznie użyteczny, organ Służby Celnej poinformuje o tym organizatora. W takim przypadku gra nie może być urządzana, a jeśli mimo to zostanie rozpoczęta urządzający ją podlega odpowiedzialności karnej skarbowej.

Jednym z elementów, które należy dostarczyć do urzędu, jest regulamin gry. Warto dołożyć starań, żeby spełniał on wymogi formalne, bo jeżeli zostanie zakwestionowany przez celników, gry nie będzie można urządzić w planowanym terminie. Regulamin powinien dokładnie określać zasady urządzanej gry, uwzględniając w tym zakresie postanowienia ustawy o grach hazardowych, przede wszystkim dotyczące ochrony interesów osób uczestniczących w niej.

Jednak obowiązki organizatora gier nie kończą są na poinformowaniu urzędu. Do niego należy także zabezpieczenie losów lub innych dowodów udziału w takiej grze oraz kartonów do gry bingo przed sfałszowaniem oraz przedwczesnym odczytaniem wyniku gry, m.in. przed prześwietleniem, otwarciem lub zdrapaniem farby ochronnej i zamknięciem lub ponownym naniesieniem farby ochronnej.

Organizatorzy muszą zgłaszać pisemnie właściwemu naczelnikowi urzędu celnego zamiar zniszczenia losów, kartonów lub innych dowodów udziału w takiej grze co najmniej na 7 dni przed planowanym terminem przeprowadzenia tych czynności. Czynność zniszczenia podlega kontroli. Konstruując los, należy pamiętać, że wartość wygranej nie może być niższa od ceny losu lub innego dowodu udziału w grze albo kwoty wpłaconej stawki. W dodatku ogólna wartość wygranych nie może być niższa niż 30 proc. łącznej ceny przeznaczonych do sprzedaży losów lub innych dowodów udziału w grze. (art. 18 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, Dz.U. 2009 nr 201, poz. 1540 ze zm.

Zatem w przypadku małych loterii fantowych i małej gry bingo fantowe skoro maksymalna wartość puli wygranych nie może być wyższa niż 3560,83 zł, to maksymalna łączna cena przeznaczonych do sprzedaży losów lub innych dowodów udziału w grze nie może przekraczać (w przybliżeniu) 11 869 zł. Po przeprowadzeniu konkursu wygrane wydaje się okazicielom losów lub innych dowodów udziału w tych grach lub za zwrotem tych dowodów, chyba że regulamin tych gier stanowi inaczej. Wydanie wygranej może nastąpić także na rzecz innej osoby niż okaziciel, jeżeli przedstawi on pełnomocnictwo z podpisem poświadczonym notarialnie udzielone przez taką osobę i w sposób określony w pełnomocnictwie, jeżeli jest zgodny z regulaminem gry.

Wszystko zaewidencjonowane

Po wydaniu wygranej organizator ma obowiązek, na życzenie zwycięzcy, wystawić imienne zaświadczenie o uzyskanej przez niego wygranej. Zaświadczenie jest drukiem ścisłego zarachowania, który powinien zostać nabyty po złożeniu pisemnego wniosku, od wyznaczonego naczelnika urzędu celnego od Naczelnika Urzędu Celnego II w Warszawie (adres: Utrata 4, 03-877 Warszawa, tel.: 22 510 44 05, faks: 22 510 44 00). Zaświadczenie trzeba nabyć przed rozpoczęciem gry, gdyż może być wystawione najpóźniej dzień po dniu, w którym uzyskano wygraną, lub po dniu, w którym nastąpiło wydanie wygranej.

Po zakończeniu gry i wydaniu wygranej organizator loterii jest obowiązany prowadzić ewidencję zaświadczeń o uzyskanej wygranej oraz przechowywać odpisy wydanych zaświadczeń przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym uzyskano wygraną lub nastąpiła wypłata (wydanie) wygranej. Ewidencja zaświadczeń jest udostępniana, w celu jej poświadczenia, naczelnikowi urzędu celnego. Taka ewidencja musi być przechowywana przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego (czyli tak jak przy podatkach), w którym uzyskano wygraną lub wydano ją zwycięzcy.

Wzór zaświadczenia o uzyskanej wygranej oraz sposób wydawania zaświadczeń, a także sposób ich ewidencjonowania zostały określone w wydanym na podstawie art. 20 ust. 9 ustawy rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie zaświadczeń o uzyskanej wygranej oraz ewidencji zaświadczeń i ewidencji wypłaconych (wydanych) wygranych (Dz.U. nr 113, poz. 751).

Do wniosku o wydanie decyzji należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Wymagania konkursu

Dużo łatwiej jest urządzić konkurs. Nie ma on żadnej legalnej definicji. Aby odróżnić konkurs od gry losowej, loterii promocyjnej itp., wystarczy zauważyć, iż gra losowa wymaga spełnienia trzech warunków: nabycia losu lub innego dowodu udziału w grze (w tym paragonu, faktury, kuponu z opakowania), istnienia regulaminu oraz zależności wyniku od przypadku. W konkursie o wygranej nie decyduje przypadek, tylko cechy konkretnego uczestnika. W każdym bowiem konkursie mogą być określane warunki precyzujące sposób zachowania się osoby pragnącej w nim uczestniczyć. Do warunków takich można zaliczyć np. obowiązek udzielenia odpowiedzi na zadane w czasie konkursu pytanie. Można poprosić uczestników o narysowanie, wymyślenie hasła lub inne czynności. Zwycięzcę wyłania się na podstawie subiektywnych kryteriów. Wygrana w konkursie zwolniona jest po spełnieniu pewnych wymogów od podatku dochodowego. Wolna od podatku dochodowego jest wartość wygranych w konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, pod warunkiem że jednorazowa wartość wygranych lub nagród nie przekracza kwoty 760 zł.

O zwolnieniu decyduje tematyka konkursu. Kwoty przekraczające limity zwolnienia opodatkowane są 10-proc. zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

W przypadku nagrody pieniężnej płatnik (czyli organizator konkursu) po prostu przy wypłacie pomniejsza tą nagrodę o 10 proc., którą to sumę wpłaca do urzędu skarbowego.

Jeżeli wygrać można nagrody rzeczowe, a nie pieniądze, podatnik jest obowiązany wpłacić płatnikowi kwotę zaliczki lub należnego zryczałtowanego podatku przed udostępnieniem wygranej (nagrody) lub świadczenia. Deklarację roczną o zryczałtowanym podatku PIT-8AR płatnik ma obowiązek złożyć do końca stycznia następnego roku (po roku wypłaty lub wręczenia nagrody) do swojego urzędu skarbowego. Z kolei 10-proc. podatek płatnik powinien wpłacić do urzędu skarbowego 20. dnia następnego miesiąca po miesiącu wypłaty lub wręczenia nagrody.

Co w regulaminie

Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm.) regulamin loterii lub bingo konieczne musi zawierać:

1) nazwę gry;

2) nazwę podmiotu urządzającego grę;

3) wskazanie organu wydającego zezwolenie (zgłoszenie);

4) obszar, na którym będzie urządzana gra, oraz miejsce i termin losowania nagród;

5) liczbę losów lub kartonów przeznaczonych do sprzedaży;

6) cenę jednego losu lub kartonu;

7) sposób prowadzenia gry;

8) sposób zapewnienia prawidłowości urządzania gry;

9) terminy rozpoczęcia i zakończenia sprzedaży losów lub kartonów;

10) cel społecznie użyteczny, w szczególności dobroczynny, na który zostanie przeznaczony dochód z gry;

11) sposób i termin ogłaszania wyników;

12) miejsce i termin wydawania wygranych;

13) tryb i terminy rozpatrywania reklamacji i zgłaszania roszczeń;

14) liczbę i rodzaj fantów przeznaczonych na nagrody oraz procentowe określenie wartości fantów w stosunku do łącznej ceny przeznaczonych do sprzedaży losów lub kartonów.

Opracowany regulamin może być zmieniony, jednak o każdej zmianie należy poinformować urząd celny w ciągu 3 dni od jej dokonania.

Definicja działalności gospodarczej

Zgodnie z art. 15 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011 nr 177 poz. 1054 ze zm.) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonywanych transakcji. W każdym przypadku bez względu na to, czy sprzedaży dokonuje gospodyni wiejska, rodzice z przedszkola lub pan Kowalski, należy indywidualnie rozstrzygać czy intencja określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

Co to jest impreza masowa

Zgodnie ze słowniczkiem do ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych może być taką impreza artystyczna, rozrywkowa lub sportowa. Decyduje liczba miejsc. Na świeżym powietrzu musi ich być co najmniej 1000. W hali lub w innym budynku nie mniej niż 500. Jeżeli zaś jest to impreza sportowa, to liczba osób wynosi w hali 300, a na stadione bądź otwartym terenie - 1000. Ostrzejsze przepisy dotyczą imprez podwyższonego ryzyka.

Nie zawsze jednak mamy do czynienia z imprezą masową. Jeżeli odbywa się ona w teatrze, operze, operetce, filharmonii, kinie, muzeum, bibliotece, domu kultury czy galerii sztuki albo w placówce oświatowej (szkole, uczelni), to nie jest uznawana za masową, jeżeli rodzaj imprezy odpowiada przeznaczeniu obiektu lub terenu, gdzie ma się ona odbyć.

Również imprezy rekreacyjne oraz zawody dla dzieci i młodzieży, a także wyłącznie dla sportowców niepełnosprawnych nie są uznawane za masowe. Przepisów ustawy nie stosuje się też do imprez zamkniętych organizowanych przez pracodawców dla ich pracowników.

Nie są imprezami masowymi spotkania towarzyskie czy rodzinne, także religijne i społeczne (np. zjazdy związków zawodowych), nawet przekraczające odpowiednią liczbę osób. Ustawy nie stosuje się też do nieodpłatnych imprez masowych organizowanych na terenach zamkniętych będących w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez: ministra obrony narodowej, ministra sprawiedliwości, spraw wewnętrznych, oświaty i wychowania, spraw szkolnictwa wyższego, kultury fizycznej i sportu, jeżeli to te jednostki są organizatorami takiej imprezy.

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2012/177/i02.2012.177.08800060h.802.jpg@RY2@

Jan Bondar, rzecznik prasowy głównego inspektora sanitarnego

Z unijnych przepisów wynika, że prawo żywnościowe stosuje się do przedsiębiorstw, których specyfika zakłada pewną ciągłość działań oraz pewien stopień organizacji. Wynika z nich także, że osoba, która oferuje, przygotowuje, przechowuje i podaje żywność sporadycznie i na małą skalę, nie może być uznana za przedsiębiorstwo i nie podlega wymaganiom prawodawstwa higienicznego Wspólnoty. Dotyczy m.in. okazjonalnej sprzedaży żywności na festynie przez np. koło gospodyń wiejskich czy komitet rodziców. Odstępstwa od spełniania wymagań prawa żywnościowego zawarte są m.in. w "Zbiorze wytycznych w zakresie wdrażania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych" dostępnym na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego: www.gis.gov.pl.

Jednak zawsze, również przy niewielkich rozmiarach produkcji żywności przeznaczonej do wprowadzenia do obrotu, podczas określonego wydarzenia decydująca jest ocena ryzyka i skali zagrożeń ze względu na bezpieczeństwo żywności, a co za tym idzie bezpieczeństwo konsumentów - żywność musi być bezpieczna dla człowieka, a odpowiedzialność za to bezpieczeństwo ponosi producent lub podmiot wprowadzający żywność do obrotu.

Paulina Bąk

paulina.bak@infor.pl