Zarządca drogi, nakładając karę, powinien precyzyjnie wskazać lokalizację reklamy i wyznaczyć linie graniczne

Jeżeli na budynku czy ogrodzeniu przylegającym do granicy pasa drogowego, zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zajmuje ona pas drogowy.

Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich nałożył na spółkę akcyjną (dalej spółka) karę pieniężną w wysokości 9450 zł za zajęcie pasa drogowego. Stwierdził, że umieściła ona reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ ustalił wysokość kary za okres od dnia wszczęcia postępowania, to jest od 27 października 2010 roku, do 18 stycznia 2011 roku. Naliczając tę karę, odwołał się do art. 40 ust. 1, 12 i 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz uchwały rady miasta w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z nimi stawka za ustawienie tablicy reklamowej w pasie drogowym drogi gminnej wynosi 0,90 zł/mkw. za 1 dzień.

Spółka wniosła odwołanie. Samorządowe kolegium odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem kolegium w rozpatrywanej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego. Wynika to m.in. z dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej. Spółka wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sędziowie wskazali na art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 23 tej ustawy reklamą jest nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę.

Jak wynika z art. 40 ust. 3 tej ustawy, za zajęcie pasa drogowego w powyższy sposób pobiera się opłatę. Ustala ją w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jej wysokość stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 mkw. pasa drogowego. Wysokość stawek za zajęcie 1 mkw. pasa drogowego ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały. Stawka opłaty nie może przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego.

W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty. Stosownie zaś do treści art. 4 ust 1 ustawy o drogach publicznych pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Tym samym, jeżeli na budynku czy ogrodzeniu przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Jednak sąd uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że reklama należąca do spółki rzeczywiście znajdowała się w pasie drogowym. Brak jest bowiem jednoznacznego dowodu potwierdzającego przebieg linii wyznaczających pas drogowy ulicy na skontrolowanym i sfotografowanym terenie oraz precyzyjnego zaznaczenia lokalizacji reklamy na mapie potwierdzającej linie graniczne pasa drogowego tej ulicy.

w Poznaniu z 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 808/11.