Komentarze

Kolejna, szósta część komentarza do ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.; dalej: ustawa, n.u.o.) kontynuuje omówienie działu VII "Szczególne zasady gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów". Tym razem mowa jest o odpadach pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz przetwarzania tych odpadów (rozdział 5), odpadach z wypadków (rozdział 6) i odpadach metali (rozdział 7). Ponadto niniejsza część komentarza przechodzi do szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia procesów przetwarzania odpadów w zakresie składowania odpadów (dział VIII, rozdział 1). Zostały tu jednak omówione tylko art. 103-128, dalsze zaś znajdą się w kolejnej części za miesiąc.

Nie wdając się w szczegółowe rozważania, bo te znajdują się poniżej, dla porządku należy wspomnieć o kilku regulacjach omawianych w tej części komentarza.

Warto wiedzieć, że w zakresie gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów podmioty zajmujące się prowadzeniem punktu zbierania odpadów w dalszym ciągu muszą wypełnić formularz przyjęcia odpadów metali, jeżeli złom ten przekazuje osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą. Jak widać, ustawodawca podtrzymuje w n.u.o. dotychczasowe przepisy odnoszące się do złomowisk, pomimo zapowiedzi o odstąpieniu od nich, ze względu na kradzieże elementów urządzeń telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, kolejowych i wodno-kanalizacyjnych.

Jedną z ważniejszych części n.u.o. są przepisy dotyczące składowania odpadów (rozdział 1 działu VIII), które w znacznym zakresie stanowią transpozycję dyrektywy 1999/31/WE z 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów. Składowanie ustawodawca uznał za szczególną formę unieszkodliwiania odpadów, która jest ostatnią, najmniej pożądaną w hierarchii sposobów postępowania z odpadami. Składowane bowiem powinny być tylko te odpady, których nie można odzyskać lub poddać innym procesom unieszkodliwiania z przyczyn technologicznych lub ekonomicznych.

W n.u.o. tak jak dotychczas zdefiniowano pojęcie składowiska (o czym była mowa w pierwszej części komentarza), którym jest obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów, a nie do ich magazynowania czy zbierania. Stąd - o czym szczegółowo w komentarzu do art. 104 n.u.o. - wyraźny zakaz magazynowania i zbierania odpadów na składowisku odpadów. N.u.o. wreszcie rozróżnia trzy fazy składowiska - przedeksploatacyjną, eksploatacyjną i poeksploatacyjną (art. 123). Wprawdzie pojęcia te były po raz pierwszy wprowadzone w treści rozporządzenia ministra środowiska z 9 grudnia 2002 r. w sprawie zakresu, czasu, sposobu oraz warunków prowadzenia monitoringu składowisk odpadów (Dz.U. nr 220, poz. 1858 z późn. zm.), jednak nie zawierała ich definicji stara ustawa z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 185, poz. 1243 z późn. zm.; dalej: s.u.o.).

Podmioty zarządzające składowiskami odpadów powinny zwrócić uwagę, iż faza eksploatacyjna została na mocy art. 123 ust. 1 pkt 2 n.u.o. wydłużona o okres rekultywacji składowiska. Tak więc składowisko będzie "instalacją" do zakończenia rekultywacji, a zatem odzysk odpadów prowadzony w ramach rekultywacji składowiska nie będzie już odzyskiem poza instalacją. Problematyczne jest jednak, czy pozwolenie zintegrowane wymagane na eksploatację instalacji będzie w związku z tym wymagane teraz też na okres rekultywacji składowiska.

Składowisko prowadzi zarządzający, który swoją działalność może rozpocząć po uzyskaniu w następującej, wyraźnie już ustalonej kolejności: 1) pozwolenia zintegrowanego albo zezwolenia na przetwarzanie odpadów, 2) pozwolenia na użytkowanie składowiska, 3) decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Co oznacza, że brak np. pozwolenia na użytkowanie skutkuje niemożnością wystąpienia o decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Ustalona kolejność porządkuje proces uruchamiania składowiska, który się jednak wydłuży.

Nowością jest obowiązek posiadania przez zarządzającego tytułu prawnego do całej nieruchomości, na której znajduje się składowisko odpadów, wraz ze wszystkimi instalacjami i urządzeniami, związanymi z prowadzeniem tego składowiska w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej, w tym oczywiście z monitoringiem. Jest to związane z ustaloną odpowiedzialnością zarządzającego za całokształt działalności składowiska (art. 135 ust. 1 n.u.o.), o czym szczegółowo będzie w siódmej części komentarza.

Zasadniczo dotychczasowe obowiązki zarządzającego składowiskiem odpadów zostały zachowane, gdyż - jak zaznaczono w uzasadnieniu do projektu n.u.o. - nowa ustawa stanowi kontynuację dotychczas obowiązujących przepisów rozdziału 7 s.u.o.

Szósta część komentarza uwzględnia stan prawny na 18 października 2013 r.

@RY1@i02/2013/210/i02.2013.210.21500010a.804.jpg@RY2@

Joanna Wilczyńska ekspert ochrony środowiska ekokancelarii

Joanna Wilczyńska

ekspert ochrony środowiska ekokancelarii

@RY1@i02/2013/210/i02.2013.210.21500010a.805.jpg@RY2@

Aneta Mostowska radca prawny ekokancelarii

Aneta Mostowska

radca prawny ekokancelarii

@RY1@i02/2013/210/i02.2013.210.21500010a.806.jpg@RY2@

Łukasz Budziński adwokat ekokancelarii

Łukasz Budziński

adwokat ekokancelarii