Postępowanie administracyjne - nie wolno przeoczyć szczegółów

Od 1 czerwca 2017 r. zaczęły obowiązywać zmiany w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.). Wynikają one z nowelizacji z 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. poz. 935, dalej: nowelizacja). Projekt nowelizacji przygotowało Ministerstwo Rozwoju w ramach Planu na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju "100 zmian dla firm - Pakiet ułatwień dla przedsiębiorców". Jej przewodnim motywem jest usprawnienie postępowania administracyjnego oraz skrócenie czasu jego trwania. Przewiduje ona także narzędzia, dzięki którym skuteczniej niż dotychczas zwalczana będzie bezczynność organów i przewlekłość prowadzenia procedury.

Sprawniej i szybciej ⒸⓅ

● usunięto z k.p.a. możliwość wnoszenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (dotyczyło to decyzji wydawanych przez ministrów lub samorządowe kolegia odwoławcze);

● zaostrzono przesłanki umożliwiające wydanie decyzji kasatoryjnej oraz możliwość zaskarżenia takiej decyzji do wojewódzkiego sądu administracyjnego w przyspieszonej procedurze, z możliwością wymierzenia organowi grzywny, jeśli nie zaistniały powody uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej;

● wprowadzono do k.p.a. milczące załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem strony w określonych kategoriach spraw (przez upływ czasu lub niezgłoszenie sprzeciwu przez organ);

● w sprawach mało skomplikowanych przewidziano tryb odrębny, tzw. postępowanie uproszczone;

● wprowadzono jaśniejsze zasady zaskarżania bezczynności organów i przewlekłości procedur za pomocą ponaglenia;

● zlikwidowano konieczność wzywania do usunięcia naruszenia prawa w przypadku, gdy strona zamierza złożyć skargę do WSA np. na tzw. inne akty i czynności administracji;

● przyspieszono rozpoznawanie spraw przez WSA dzięki zwiększeniu liczby tych spraw, które będą rozpoznawane na posiedzeniu niejawnym (tryb uproszczony) bądź na rozprawie w składzie jednego sędziego zamiast trzech;

● umożliwiono organom zawiadamianie o wydaniu decyzji i innych czynnościach przez obwieszczenie, w przypadku gdy w postępowaniu występuje co najmniej 20 stron.

AB

Nowelizacja wprowadziła także rozwiązania, których zadaniem jest polubowne załatwienie sprawy. W tym celu przewidziano m.in. złagodzenie przesłanek zawarcia przez strony ugody przed organem; możliwość zawierania umowy administracyjnej jako alternatywnego sposobu rozstrzygania spraw czy dokonania uzgodnień przez różne organy w czasie wspólnego posiedzenia. Sztandarowym rozwiązaniem jest w tym zakresie mediacja, uregulowana w art. 96a-96n k.p.a. Nowelizacja poszerza katalog zasad ogólnych, m.in. o zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony czy przyjaznej interpretacji przepisów itd. Kluczowym zagadnieniem uregulowanym obecnie w k.p.a. są zasady i tryb wymierzania kar administracyjnych.

Nowelizacja jest bardzo obszerna. Nie jest więc możliwe omówienie wszystkich rozwiązań nią wprowadzonych. Część z nich była już opisywana w DGP. W niniejszym opracowaniu omówione zostaną te drobne, ale ważne zmiany. Przedstawiamy je w szerszym kontekście, tak by były bardziej zrozumiałe dla czytelnika.

PRAWOMOCNOŚĆ DECYZJI

Pojęcie decyzji prawomocnej istniało dotychczas w języku prawniczym. Nie było ono jednak ustawowo zdefiniowane. Nowelizacja w dodanym par. 3 art. 16 k.p.a. określa, że decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. Te pierwsze to zgodnie z art. 16 par. 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

W rozumieniu art. 16 par. 3 k.p.a. nie można zaskarżyć decyzji, gdy zakazuje tego dany przepis lub gdy upłynął termin do jej zaskarżenia lub z powodu już zrealizowanej sądowej kontroli (tj. jeżeli sąd odrzucił lub oddalił skargę albo umorzył postępowanie).

Należy zauważyć, że bez zmian pozostał art. 269 k.p.a., zgodnie z którym decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Przepis ten nie dotyczy jednak kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Cechę prawomocności przepis przypisuje jedynie decyzjom, które albo zostały poddane kontroli sądu powszechnego, albo nie zostały jej poddane z powodu niewykorzystania tego środka zaskarżenia. Przykładem mogą być decyzje wydawane w sprawach ubezpieczeń społecznych.

BEZCZYNNOŚĆ ORGANU I PRZEWLEKŁOŚĆ POSTĘPOWANIA

Ideą przewodnią nowelizacji jest m.in. przyspieszenie i usprawnienie procedury administracyjnej. Uznano, że przeciwdziałaniu bezczynności organów i przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych nie sprzyjała dotychczasowa mało klarowna i efektywna regulacja dotycząca środków zaskarżania tych uchybień. Dlatego nowelizacja wprowadziła sporo zmian w tym zakresie.

Zwalczanie bezczynności i przewlekłości ⒸⓅ

● zdefiniowała w art. 37 k.p.a. pojęcie bezczynności i przewlekłości;

● zdefiniowała w art. 37 k.p.a. pojęcie bezczynności i przewprowadziła w miejsce przewidzianego dotychczas zażalenia środek zaskarżenia bezczynności i przewlekłości w postaci ponaglenia;

● usprawniła procedurę rozpoznania ponaglenia;

● wprowadziła obowiązek pouczenia strony o możliwości wniesienia ponaglenia, w sytuacji, o której mowa w art. 36 par. 1 k.p.a.;

● usunęła wątpliwości co do terminu, w jakim można wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

AB

W art. 37 par. 1 k.p.a. nowelizacja wprowadziła definicje rozgraniczające pojęcia bezczynności i przewlekłości. Przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wyznaczonym dodatkowo zgodnie z art. 36 k.p.a. Natomiast stan przewlekłości występuje, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej, niż jest to konieczne do załatwienia sprawy.

Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 par. 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej, niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. O przewlekłości zaś może świadczyć wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy czy nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Oceniając zasadność zarzutu przewlekłości postępowania, należy rozważyć zatem, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie.

CZAS NA ZAŁATWIENIE SPRAWY

Nowelizacja zasadniczo nie zmieniła terminu, w którym sprawa musi być rozpatrzona. Zgodnie z art. 35 par. 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (par. 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeśli zaś chodzi o postępowanie odwoławcze - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (par. 3).

WAŻNE

Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż te ustalone w art. 35 k.p.a. Przykładowo decyzja w sprawie pozwolenia na budowę musi być wydana w terminie 65 dni od złożenia wniosku (art. 35 ust. 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).

Dodany do art. 35 par. 3a k.p.a. wskazuje, że załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, czyli nie później niż w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. O zastosowaniu tego postępowania decydować będą przepisy odrębne (por. art. 163b par. 1 k.p.a.).

Trzeba również pamiętać, że do terminów określonych w art. 35 k.p.a. nie wlicza się czasu przewidzianego dla dokonania określonych czynności oraz okresów:

wzawieszenia postępowania,

wtrwania mediacji oraz

wopóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

PRZEKROCZENIE TERMINU

W każdym przypadku opóźnienia w załatwieniu sprawy w terminie organ musi powiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Pouczenie to jest nowym obowiązkiem wprowadzonym przez nowelizację do art. 36 par. 1 k.p.a.

Organ musi zawiadomić stronę o przekroczeniu terminu również wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała z przyczyn niezależnych od niego.

Zawiadomienie strony o opóźnieniu musi mieć formę postanowienia. Od tego rozstrzygnięcia stronie nie przysługuje zażalenie.

RAMKA 1. Procedura rozpoznania ponaglenia

Wniesienie ponaglenia przez stronę do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie.

Jeżeli ponaglenie nie zawiera uzasadnienia, organ wzywa wnoszącego do usunięcia braków w zakreślonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Organ prowadzący postępowanie przekazuje ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od jego otrzymania. Do ponaglenia dołącza się odpisy niezbędnych akt sprawy. Musi się także odnieść do treści ponaglenia.

Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Rozstrzygnięcie to może być w każdej chwili zmienione, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu. W jego treści może być wyznaczony dłuższy termin zakończenia postępowania.

WAŻNE

Zawiadomienie strony o opóźnieniu musi mieć formę postanowienia. Od tego rozstrzygnięcia stronie nie przysługuje zażalenie.

Narzędziem, które ma służyć stronie do zwalczania przewlekłości postępowania lub bezczynności organu, od 1 czerwca jest ponaglenie. Środek ten zastąpił dotychczasowe zażalenie. Ponaglenie wnosi się do organu:

wwyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

wprowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Strona musi je uzasadnić. Niespełnienie tego wymogu skutkować będzie wezwaniem wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Zarówno w przypadku bezczynności, jak i przewlekłości przed ewentualnym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego strona powinna zasygnalizować organowi w drodze ponaglenia, że sprawa nie została załatwiona w terminie lub iż - w jej ocenie - jest załatwiana dłużej, niż jest to konieczne. Wynika to z założenia, że celem środków służących zaskarżeniu bezczynności i przewlekłości jest doprowadzenie do załatwienia sprawy przez urząd w jak najkrótszym czasie.

Organ prowadzący postępowanie musi przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od jego otrzymania. Przekazując go, powinien załączyć niezbędne odpisy akt sprawy (nie muszą to być zatem oryginały). Organ prowadzący postępowanie nie musi przekazywać w całości odpisów skomplikowanych opinii, map itp. w zakresie, w jakim treść tych dokumentów nie będzie miała znaczenia dla oceny terminu załatwienia sprawy czy przewlekłości postępowania. Odpisy mogą być sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, organ jest zobowiązany ustosunkować się do niego.

Ponaglenie musi być rozpatrzone w terminie siedmiu dni od jego otrzymania, w formie postanowienia.

Formy postanowienia ⒸⓅ

● wskazuje, czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

● w razie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:

- zobowiązuje organ do zakończenia postępowania w określonym terminie, jeżeli postępowanie to jest nadal niezakończone,

- zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających temu w przyszłości.

AB

Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić to postanowienie, wyznaczając dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu.

W przypadku gdy ponaglenie zostało wniesione do organu prowadzącego postępowanie (z uwagi na brak organu wyższego stopnia, np. w przypadku decyzji wydawanych w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze), organ ten - jeżeli stwierdza bezczynność lub przewlekłość - niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych tego, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające temu w przyszłości. Na ogólnej zasadzie z art. 36 par. 1 k.p.a. organ powinien również wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy, jeżeli popadł w stan bezczynności.

SKARGA DO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO

Złożenie ponaglenia wyczerpuje środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Chociaż należy zaznaczyć, że ponaglenie, o którym mowa w art. 37 par. 1 k.p.a., nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym w ścisłym rozumieniu. Służy ono jedynie zakwestionowaniu przekroczenia terminu na załatwienie sprawy.

Złożenie ponaglenia jest jednak wyłącznie warunkiem formalnym do wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skargę taką można wnieść w każdym czasie po wniesieniu przez stronę ponaglenia zgodnie z art. 37 k.p.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13).

Ta sama nowelizacja odpowiednio zmieniła art. 53 par. 4 p.p.s.a. Przepis ten doprecyzowuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (tj. skargę, o której mowa w art. 3 par. 2 pkt 8 lub 9 p.p.s.a.) można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ PRACOWNIKA

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 38 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie dłużej, niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.

RAMKA 2. Regulacje przewidujące odpowiedzialność

Aktami prawnymi regulującymi kwestię odpowiedzialności osobistej pracowników organów administracji publicznej są ustawy:

● z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1169);

● z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1345 ze zm.);

● z 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1511 ze zm.).

Z art. 38 k.p.a. wynika, że pociągnięcie pracownika do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej może nastąpić zarówno wtedy, gdy strona wniosła ponaglenie, jak i wtedy gdy nie skorzystała z tego rozwiązania. Przepis ten nie wprowadza bowiem takiego warunku.

Należy jednak zwrócić uwagę, że jedną z przesłanek koniecznych do pociągnięcia do odpowiedzialności majątkowej, na podstawie art. 6 pkt 6 ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, jest skorzystanie przez stronę z ponaglenia, którego rozpatrzenie zostało opatrzone stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa.

Kiedy majątek funkcjonariusza jest zagrożony ⒸⓅ

na mocy prawomocnego orzeczenia sądu lub na mocy ugody zostało wypłacone przez podmiot odpowiedzialny odszkodowanie za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej z rażącym naruszeniem prawa;

rażące naruszenie prawa zostało spowodowane zawinionym działaniem lub zaniechaniem funkcjonariusza publicznego;

rażące naruszenie prawa zostało stwierdzone w odpowiednim trybie (np. z art. 156 k.p.a.).

AB

ZAWIADOMIENIE PODMIOTU PUBLICZNEGO

Nowelizacja dodała art. 39² k.p.a., zgodnie z którym w przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny zobowiązany do udostępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 570), doręczenia dokonuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu. W tym przypadku nie stosuje się art. 39¹ k.p.a.

Adresatami obowiązku z art. 39² k.p.a. są wyłącznie podmioty publiczne (np. wojewoda, gmina) oraz podmioty na prawach strony, tj. prokurator, rzecznik praw obywatelskich, rzecznik praw dziecka, a także organy administracji publicznej, które w sprawie mogą uczestniczyć na prawach strony (np. prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawach lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie łączności). Obowiązek z art. 39² nie dotyczy więc innych podmiotów. Nie znajdzie on też zastosowania, gdy podmioty publiczne nie są stroną postępowania lub innym uczestnikiem postępowania administracyjnego.

Artykuł 39² k.p.a. odsyła do art. 16 ust. 1a ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z tym przepisem podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji oraz zapewnia jej obsługę.

DORĘCZENIE PRZEZ OBWIESZCZENIE

Nowelizacja wprowadziła zmiany w zakresie zawiadamiania stron przez organ o decyzji i innych czynnościach w postępowaniach z udziałem znacznej liczby podmiotów.

Dotychczas zgodnie z art. 49 par. 1 k.p.a. strony mogły być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji przez obwieszczenie lub w inny, zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania w przypadkach wskazanych w przepisach szczególnych.

Nowelizacja przewidziała w zmienionym art. 49 par. 1 k.p.a., że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.

W art. 49 par. 2 k.p.a. wyjaśniono natomiast sposób liczenia skutku zawiadomienia w trybie art. 49 par. 1 k.p.a. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, powinien zostać wskazany odpowiednio w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w BIP. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, ogłoszenie lub udostępnienie pisma w BIP.

Skuteczność doręczenia przez obwieszczenie nie jest uzależniona od faktycznego dotarcia ogłaszanej treści do adresata. Strony są bowiem zawiadamiane o wydaniu decyzji lub innych czynnościach (np. wezwaniu lub postanowieniu). Zapoznanie się z jej treścią wiąże się z koniecznością przedsięwzięcia przez stronę odpowiednich działań. Przez to ta forma jest dla strony mniej korzystna. To z kolei powoduje, że doręczenie przez obwieszczenie może nastąpić tylko wyjątkowo i tylko wtedy, gdy wyraźnie to wynika z danej regulacji.

RAMKA 3. Przykładowe regulacje

Doręczenie przez obwieszczenie przewidują ustawy:

● z 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 703),

● z 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 700 ze zm.),

● z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.),

● z 24 lipca 2015 r. - Prawo o zgromadzeniach (Dz.U. z 2015 r. poz. 1485 ze zm.),

● z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121),

● z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.).

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Bk 158/17), sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że doręczenie uważa się za dokonane ze skutkiem prawnym. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów. Jednak owo przyjęcie zgodnie z art. 49 k.p.a. doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 par. 2 k.p.a.). Nie można więc wykluczyć, że data dowiedzenia się przez stronę o decyzji może być zupełnie inna niż data fikcyjnego doręczenia tej decyzji przy zastosowaniu trybu obwieszczeń (wyrok WSA w Łodzi z 4 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 590/16).

PRZYKŁAD 1

Trzeba dokładnie ustalić termin doręczenia

Burmistrz miasta ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kopalni kruszywa naturalnego. O wydaniu decyzji w tej sprawie strony zostały powiadomione przez obwieszczenie podane do wiadomości na tablicy ogłoszeń w miejscu realizacji inwestycji, na tablicy ogłoszeń w urzędzie miejskim oraz na jego stronie w BIP. Doręczenie to nastąpiło na podstawie art. 74 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który przewiduje w takich sprawach zastosowanie art. 49 k.p.a., gdy liczba stron postępowania przekracza 20. Jeden z mieszkańców złożył podanie o wznowienie postępowania. We wniosku wskazał, że o decyzji dowiedział się od sąsiada. Burmistrz na wstępie musiał więc ustalić, czy strona zachowała termin przewidziany w art. 148 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (par. 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (par. 2). W tej sytuacji burmistrz przy użyciu stosownych środków dowodowych wskazanych w art. 75 par. 1 k.p.a. powinien ustalić, kiedy strona dowiedziała się o decyzji. W powołanych okolicznościach nie można automatycznie przyjmować, że doręczenie decyzji uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. W tej sytuacji datą może być dzień, kiedy mieszkaniec dowiedział się o decyzji od sąsiada. Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 k.p.a. uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu (por. wyrok NSA z 23 lutego 2011., sygn. akt II OSK 2517/10 oraz wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1401/15).

FAKULTATYWNE OBWIESZCZENIE

Istotną nowością jest wprowadzenie możliwości zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej, i to nawet wówczas, gdy nie przewiduje tego przepis odrębny. Jest to dopuszczalne pod dwoma warunkami. Pierwszy dotyczy liczby stron. Nie może być ich mniej niż 20. Drugim warunkiem skuteczności takiego zawiadomienia jest poprzedzenie publicznego zawiadomienia czynnością indywidualnego uprzedzenia stron na piśmie o zamiarze zawiadomienia o decyzji i innych czynnościach w ten sposób. Warunek ten może być uchylony przepisem szczególnym. Co do obliczania terminu skutecznego doręczenia stosuje się art. 49 par. 2 k.p.a.

W nowym art. 49b k.p.a. wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą strona zawiadomiona o decyzji lub postanowieniu, które podlega zaskarżeniu w sposób wskazany w art. 49 par. 1 k.p.a. lub w art. 49a k.p.a., może zażądać udostępnienia jej odpisu decyzji lub postanowienia w sposób i w formie określonych we wniosku (np. forma dokumentu elektronicznego przesłanego na wskazany adres e-mail).

WAŻNE

Organ jest zobowiązany udostępnić odpis decyzji lub odpis postanowienia niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od otrzymania wniosku.

Organ zasadniczo powinien uwzględnić wniosek strony, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje, nie umożliwiają udostępnienia decyzji lub postanowienia w taki sposób lub w takiej formie. Jeżeli decyzja lub postanowienie nie może być udostępnione stronie w sposób lub w formie określonych we wniosku, organ musi powiadomić stronę o przyczynach braku możliwości udostępnienia odpisu decyzji lub postanowienia zgodnie z wnioskiem (np. brak środków technicznych, niewspółmierne koszty) i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie odpis decyzji lub postanowienia może być udostępniony niezwłocznie. Wezwanie to musi nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie trzech dni od otrzymania wniosku.

Strona w odpowiedzi na to wezwanie będzie mogła powtórnie wystąpić z wnioskiem, w którym wskaże sposób lub formę udostępnienia zgodne z treścią wezwania. Organ po otrzymaniu takiego skorygowanego wniosku zobowiązany będzie realizować obowiązek z art. 49b par. 1 k.p.a.

Analogiczną zmianę nowelizacja wprowadziła w odniesieniu do sposobu publicznego zawiadomienia o rozprawie. Zgodnie z art. 91 par. 3 k.p.a., jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron uczestniczących w postępowaniu mogą być jeszcze w sprawie inne strony, nieznane organowi administracji publicznej, należy ponadto o terminie, miejscu i przedmiocie rozprawy ogłosić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie zawiadomienia w BIP na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.

OKREŚLANIE TERMINÓW

Nowelizacja doprecyzowała zasady obliczania terminów określonych w latach oraz sytuacji, w której ostatni dzień terminu upływa w sobotę. Dotychczas ta kwestia nie była wprost uregulowana w k.p.a. W tym zakresie korzystano z ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 459). Na ten temat wypowiadało się także orzecznictwo sądów administracyjnych.

W myśl art. 57 par. 1 k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Natomiast zgodnie ze znowelizowanym art. 57 par. 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Zasady obliczania upływu terminu określa art. 57 par. 2-4 k.p.a.

Tabela. Jak obliczyć zgodnie z k.p.a. ⒸⓅ

	Kończy się z upływem ostatniego dnia, z tym że nie wlicza się tego dnia, w którym nastąpiło zdarzenie będące początkiem terminu, np. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Dzień doręczenia (ogłoszenia decyzji) jest zdarzeniem będącym początkiem terminu, a zatem tego dnia nie uwzględnia się. Oznacza to, że gdy decyzję doręczono (ogłoszono) stronie 1 lutego, tego dnia się nie wlicza, a zatem koniec terminu nastąpi 15 lutego o godzinie 24.00.
	Kończy się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi tygodnia, np. jeżeli termin 2-tygodniowy zaczął biec w piątek 1 czerwca, termin upływa w piątek 15 czerwca o godzinie 24.00.
	Kończy się z upływem dnia w ostatnim miesiącu, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdy takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca, np. jeżeli termin miesięczny zaczął biec 31 stycznia, to upływa 28 lutego, a w roku przestępnym 29 lutego. Jeżeli termin dwumiesięczny zaczął biec 31 grudnia, to upływa 28 lutego, a w roku przestępnym - 29 lutego.
	Kończy się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdy takiego dnia w ostatnim roku nie było, w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.

UZUPEŁNIENIE BRAKÓW PODANIA

Zmienił się również art. 64 par. 2 k.p.a., który reguluje procedurę uzupełnienia braków formalnych podania w postępowaniu administracyjnym. Dotychczas organ nie mógł wyznaczyć dłuższego terminu na dopełnienie przez stronę tego obowiązku. Termin ustawowy wynosił 7 dni. Nie mógł on być więc wydłużany (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1001/12). W razie bardziej skomplikowanych braków zachodziła konieczność pozostawienia podania bez rozpoznania i wniesienia przez stronę nowego wniosku. Obecnie nie będzie takiego problemu. Treść zmienionego art. 64 par. 2 k.p.a. umożliwia organowi wyznaczenie dłuższego niż 7 dni terminu na uzupełnienie braków formalnych. Termin ten powinien jednak uwzględniać czas potrzebny na dopełnienie tego obowiązku. Może być on wydłużany bądź skracany na ogólnych zasadach określonych w art. 58-60 k.p.a. Oznacza to także, że wyznaczony termin na uzupełnienie braków formalnych, jako termin procesowy, podlega przywróceniu.

Braki formalne mogą być różne. Strona może w podaniu nie podać adresu. Wówczas organ musi podjąć kroki w celu ustalenia adresu strony w oparciu o dane zawarte w podaniu oraz będące w jego posiadaniu dokumenty i materiały. Jeżeli w wyniku tych działań ustalenie adresu wnioskodawcy nie będzie możliwe, podanie pozostawia bez rozpatrzenia. Innym brakiem może być niedołączenie do podania pełnomocnictwa, gdy strona działa za jego pośrednictwem. Jak wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z 13 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 764/15), skutkiem braku pełnomocnictwa lub przekroczenia jego zakresu jest to, że dokonana czynność prawna stanowi do momentu jej potwierdzenia przez mocodawcę czynność ułomną (negotium claudicans). Dopiero w razie odmowy potwierdzenia tej czynności przez osobę mocodawcy, w której imieniu została ona dokonana, staje się ona nieważna. Potwierdzenie pełnomocnictwa ma moc wsteczną, odnosi się do chwili dokonania czynności w imieniu mocodawcy.

WAŻNE

Długość terminu na uzupełnienie braków formalnych podania może być dostosowana do okoliczności konkretnej sprawy.

Brakiem formalnym podania jest brak podpisu strony. WSA w Bydgoszczy w wyroku z 13 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 764/15) wskazał, że podpis jest niezbędnym elementem każdego podania wnoszonego do organu administracji publicznej. Jeżeli wniesione przez stronę odwołanie od decyzji organu I instancji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Bydgoski sąd administracyjny wyjaśnił przy tym, że odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 par. 3 k.p.a. wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 par. 1 k.p.a. i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a.

Z orzecznictwa wynika, że za brak formalny można traktować treść podania, która dla organu nie jest zrozumiała. Do kompetencji organu nie należy bowiem dokonywanie wykładni zgłaszanych żądań. O zakresie tych żądań decyduje bowiem ostatecznie wnoszący podanie, a nie organ. Ten ostatni ma więc prawo, wykorzystując mechanizm z art. 64 par. 2 k.p.a., wezwać stronę do uzupełnienia podania (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 156/15).

PRZYKŁAD 2

Wyjaśnienie treści podania

Prezydent miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółdzielni mieszkaniowej pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej postawienie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Mieszkańcy sąsiedniego domu wnieśli podanie. Prezydent miasta potraktował je jako wniosek o wznowienie postępowania. Następnie odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 par. 1 k.p.a. Ostatecznie sprawa trafiła do sądu. Ten uchylił decyzję prezydenta. W uzasadnieniu zaś wskazał, że organ nie był uprawniony do samodzielnej interpretacji wniosku skarżących, a jego zadaniem było zwrócenie się do strony, na podstawie art. 64 par. 2 k.p.a. o sprecyzowanie wniosku o wznowienie postępowania przez jednoznaczne wskazanie, ujawnienie jakich nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, jest w ocenie strony podstawą do wznowienia postępowania. Sąd podkreślił, że uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania w tym zakresie jest niezbędne, gdyż w sytuacji, gdy z jego treści nie wynika, co stanowi okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania, to wniosek ten nie spełnia wymogów formalnych i nie zasługuje tym samym na uwzględnienie.

(na podstawie wyroku WSA w Bydgoszczy z 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 756/12)

W tym zakresie istotny jest także wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2013 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 664/13), w którym stwierdzono, że przy ustalaniu, jaki charakter ma pismo procesowe strony, nieważna jest jego nazwa, ale treść. Ani tytuł pisma wniesionego przez stronę, ani nawet wskazana w podaniu podstawa prawna nie ma w zasadzie charakteru determinującego dla organu rozpoznającego wniosek. Zdaniem warszawskiego sądu administracyjnego wiążą go bowiem granice danej sprawy, które wynikają z okoliczności faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę. Gdyby zaś organ miał wątpliwości co do tego, jaki jest faktycznie przedmiot żądania, powinien zwrócić się do strony o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania.

Należy pamiętać, że nie każdy brak podania ma charakter formalny. W takim przypadku nie ma zastosowania art. 64 par. 2 k.p.a. Jak wskazał NSA w wyroku z 5 marca 2015 r. (sygn. akt II OSK 352/15), niezałączenie do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest brakiem, o którym mowa w art. 64 par. 2 k.p.a.

PRZYKŁAD 3

Skutek braków materialnoprawnych podania

Inwestor złożył w starostwie wniosek o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego. Starosta wezwał stronę w trybie art. 64 par. 2 k.p.a. do usunięcia braków powyższego wniosku przez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności. W wezwaniu organ zawarł pouczenie, że w przypadku nieusunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor nadesłał wyjaśnienia stwierdzające, że projektowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Działanie starosty było wadliwe. W sprawie tej nie miał zastosowania art. 64 par. k.p.a., gdyż braki wniosku nie były formalne. Miały charakter materialnoprawny. Nieuzupełnienie takich braków powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (tak jak to przewiduje art. 64 k.p.a.), a nie wydanie decyzji negatywnej dla inwestora. Wobec tego, w razie stwierdzenia, że inwestycja określona we wniosku i projekcie budowlanym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, starosta powinien był wdrożyć tryb z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając odpowiedni termin ich usunięcia. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu organ mógł zastosować sankcję w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

(na podstawie wyroku WSA w Poznaniu z 29 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 85/14)

Zdaniem NSA wyrażonym w wyroku z 4 listopada 2016 r. (sygn. akt II OSK 1731/15), wezwanie do uzupełnienia braków wystosowane przez organ na podstawie art. 64 par. 2 k.p.a. nie może być jedynie formalnym zabiegiem technicznym, musi wskazywać na rodzaj braku i dawać stronie możliwość jego usunięcia. Surowy rygor pozostawienia sprawy bez rozpoznania powinien być dodatkową okolicznością, która nakłada na organ konieczność szczegółowego i wyczerpującego formułowania wezwania do usunięcia braków. NSA podkreślił, że tylko prawidłowe wezwanie wystosowane przez organ administracyjny na podstawie art. 64 par. 2 k.p.a. zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, może wywoływać skutki w postaci biegu terminu siedmiodniowego do usunięcia braków i w dalszej kolejności - pozostawienia podania bez rozpoznania.

UWIERZYTELNIANIE KOPII DOKUMENTU

Zasadniczo w aktach sprawy powinny się znajdować oryginały dokumentów. Przepisy k.p.a. przewidują jednak długą listę wyjątków. Zgodnie z art. 76a par. 1 k.p.a., jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub innego podmiotu, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie.

W piśmiennictwie wskazuje się, że odpisem jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści oryginalnego dokumentu. Przepisy kodeksu nie definiują pojęcia odpisu dokumentu ani nie określają, w jakiej technice ma on być sporządzony. Dopuszczalne jest zatem sporządzenie odpisu w każdy sposób, nawet przez odręczne przepisanie treści dokumentu oryginalnego. Odpisem dokumentu jest w szczególności jego kserokopia. Wyciągiem (wypisem) dokumentu jest natomiast dokument, który odzwierciedla treść dokumentu oryginalnego w sposób skrócony lub fragmentaryczny [(H. Knysiak-Molczyk (red.), "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2015)].

Kolejny wyjątek wynika z art. 76a par. 2 k.p.a., który przewiduje, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Sporządzenie w ten sposób poświadczenia odpisu dokumentu urzędowego za zgodność z okazanym oryginałem powinno zawierać podpis adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego, doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, a na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Poświadczenie takie korzysta z domniemania prawdziwości i domniemania zgodności z prawem.

Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenia jego zgodności z oryginałem dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego albo podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Chodzi o rozporządzenie Rady Ministrów z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 113).

Nowelizacja w art. 76a par. 2b k.p.a. wprowadziła kolejny wyjątek. Zgodnie z tym przepisem poświadczenia zgodności odpisu dokumentu z oryginałem może dokonać upoważniony pracownik organu administracji publicznej prowadzący postępowanie. Dzięki temu rozwiązaniu strona nie będzie narażona na dodatkowe koszty uzyskania urzędowo poświadczonych odpisów, odpisów lub wypisów aktów notarialnych i tym podobnych dokumentów, które mogą być potrzebne w postępowaniu administracyjnym.

WAŻNE

Właściwie uwierzytelniony odpis (np. w postaci kserokopii) czy wyciąg z dokumentu korzysta z mocy dokumentu oryginalnego (por. wyroki NSA z 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2174/11 oraz z 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2007/10).

Kiedy pracownik może poświadczyć zgodność odpisu z oryginałem ⒸⓅ

● upoważniony może być wyłącznie pracownik organu prowadzącego postępowanie;

● pracownik został upoważniony przez organ, przy czym upoważnienie to musi być udzielone zgodnie z przepisami, czyli we właściwej formie i tak, by nie budziło ono wątpliwości co do jego istnienia;

● strona okazała oryginał dokumentu z odpisem;

● strona złożyła żądanie jego poświadczenia.

AB

Pracownik organu administracji publicznej może poświadczyć zgodność odpisu z oryginałem, jeżeli są spełnione przesłanki określone w art. 76a par. 2b k.p.a.

Poświadczenie wymaga podpisu pracownika, daty i oznaczenia miejsca sporządzenia poświadczenia (np. wskazanie: w urzędzie gminy). Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), pracownik jest zobowiązany to stwierdzić w poświadczeniu. Na żądanie strony w poświadczeniu wskazuje datę sporządzenia.

Z art. 76a par. 4 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma prawo (gdy jest to uzasadnione okolicznościami) zażądać od strony składającej odpis dokumentu przedłożenia oryginału tego dokumentu. Odbywa się to w trybie uzupełnienia materiału dowodowego poprzez wezwanie. W taki sposób organ może żądać też oryginałów dokumentów, jeżeli złożone zostały tylko kopie. Sankcją za niezłożenie dokumentów w trybie uzupełnienia wniosku jest pozostawienie go bez rozpatrzenia.

@RY1@i02/2017/128/i02.2017.128.05000010b.806.jpg@RY2@

Leszek Jaworski

leszek.jaworski@infor.pl