Jednoznaczne określenie konsekwencji wadliwych procedur nominacyjnych jest powinnością adwokata nie tylko intelektualną, lecz także etyczną

3 lutego 2022 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał orzeczenie ws. Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce. Szczegółowo przeanalizował w nim proces m.in. powoływania sędziów na podstawie rekomendacji przyjętych przez nowy skład Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowany w 2017 r. oraz utrwalony działaniem prezydenta PR, podjętym mimo zawieszenia wykonania uchwały rekomendacyjnej KRS przez Naczelny Sąd Administracyjny. Trybunał doszedł do wniosku, że procedury nominacyjne z 2018 r. dotknięte były tak poważnymi nieprawidłowościami, w szczególności niewłaściwym wpływem władzy ustawodawczej i wykonawczej na powołanie sędziów, że procedura powołania sędziów per se jest niezgodna z art. 6 konwencji oraz prowadzi do naruszenia samej istoty prawa strony do rozpatrzenia sprawy przez „sąd ustanowiony ustawą”. Adwokat reprezentujący klienta ma obowiązek działać w jego najlepszym interesie, obowiązuje go zasada rzeczowości oraz dążenie do rozstrzygnięć, które pozwalają na zaoszczędzenie klientowi kosztów. Przywołanie istniejących wątpliwości co do realizacji w konkretnym postępowaniu gwarancji publicznego prawa podmiotowego strony, jakim jest prawo do sądu, mieści się w zakresie jego praw i obowiązków.

Pojawiają się jednak głosy, że jedna rzecz to sąd i ewentualne nieprawidłowości przy jego powołaniu, a druga to prezydent, który mianował sędziego w ramach swojej prerogatywy, i nie ma możliwości podważania tej dyskrecjonalnej decyzji prezydenta.