Jakie dane sprzedawca musi wykazać na paragonie fiskalnym

Podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w sierpniu. Obrót z działalności zbliża się do limitu 20 tys. zł. Sprzedaje m.in. różnego rodzaju warzywa i owoce, a także produkty spożywcze w sklepie osiedlowym. Będzie więc musiał za chwilę kupić kasę fiskalną. Jakie dane powinien umieszczać na paragonach od 1 października? Wśród sprzedawanych towarów są np. różnego rodzaju jabłka. Jaka nazwa musi być na paragonie? W jaki sposób powinien określać nazwę towaru? Czy jest możliwe stosowanie jednej nazwy dla towarów, które są oferowane po różnych cenach?

ODPOWIEDZI UDZIELAJĄ

Izba Skarbowa w Szczecinie

Aby nazwa towaru na paragonie fiskalnym spełniała wymogi par. 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. poz. 363), podatnik powinien użyć oznaczenia nazw towarów i usług do oferowanego asortymentu tak, aby do użytej nazwy możliwe było przyporządkowanie odpowiedniej stawki podatku i aby ta nazwa była zgodna z będącym przedmiotem obrotu towarem lub usługą. Wprowadzony w wyżej wymienionym przepisie wymóg jednoznaczności wyłącza możliwość stosowania nazw grup towarów. Oznacza to, że podatnik stosujący nazewnictwo spełniające wymóg jednoznaczności, zamiast posługiwać się takimi określeniami (właściwymi dla nazwy określonych grup towarów) jak: warzywa/owoce, pieczywo, nabiał, napoje alkoholowe, powinien stosować nazwy, jak np.: pomidory, jabłka (w grupie warzywa/owoce), chleb, bułka (w grupie pieczywo), ser żółty, mleko (w grupie nabiał), piwo, wino, wódka (w grupie napoje alkoholowe).

Należy wskazać, że sposób jednoznacznego identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług, jakie oferuje sprzedawca. Podatnik dokonujący sprzedaży jednej (lub kilku) odmian pomidorów może zaprogramować w kasie nazwę, np. "pomidor" dla oferowanych tego typu towarów.

Stosowanie jednej nazwy jest dozwolone, gdy towary są oferowane po różnych cenach (np. różna cena danego towaru za kilogram), z zastrzeżeniem przypadku, gdy podatnik ma w swojej ofercie towary objęte różnymi stawkami VAT, np. pomidory (suszone) objęte 8-proc. stawką VAT oraz pomidory na gałązce objęte 5-proc. stawką VAT czy chleb o przedłużonej trwałości objęty stawką 8-proc. oraz chleb z terminem przydatności do spożycia nie dłuższym niż 14 dni - objęty 5-proc. stawką VAT.

Paragon fiskalny musi zawierać co najmniej:

1) imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika;

2) numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP);

3) numer kolejny wydruku;

4) datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;

5) oznaczenie "PARAGON FISKALNY";

6) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację;

7) cenę jednostkową towaru lub usługi;

8) ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem literowym przypisanej stawki podatku;

9) wartość rabatów lub narzutów, o ile występują;

10) wartość sprzedaży brutto i kwoty podatku według poszczególnych stawek podatku po uwzględnieniu rabatów lub narzutów;

11) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku;

12) łączną kwotę podatku;

13) łączną kwotę sprzedaży brutto;

14) oznaczenie waluty, w której rejestrowana jest sprzedaż, przynajmniej przy łącznej kwocie sprzedaży brutto;

15) kolejny numer paragonu fiskalnego;

16) numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym;

17) numer identyfikacji podatkowej nabywcy (NIP nabywcy) - na żądanie nabywcy;

18) logo fiskalne i numer unikatowy kasy.

EKSPERT RADZI

Kto płaci podatek od lokalu wynajętego od wspólnoty

Podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w sierpniu. Lokal wynajmuje od wspólnoty mieszkaniowej. Sprzedaje m.in. różnego rodzaju warzywa i owoce, a także produkty spożywcze w sklepie osiedlowym. Czy to on, czy wspólnota musi zapłacić podatek od nieruchomości? Od kiedy powinien płacić podatek od nieruchomości? Czy będzie musiał zapłacić za cały rok? Jak wygląda rozliczenie tego podatku?

@RY1@i02/2013/179/i02.2013.179.071001200.803.jpg@RY2@

Karolina Szulc, młodszy konsultant w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy

Najemca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości.

Podatnikami są właściciele, posiadacze samoistni nieruchomości oraz użytkownicy wieczyści gruntów. Wyjątkowo, jedynie w przypadku posiadaczy (a więc również najemców) nieruchomości stanowiących własność m.in. Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, obowiązek zapłaty podatku ciążyłby na posiadaczu.

Zatem zawarcie umowy najmu przez przedsiębiorcę ze wspólnotą mieszkaniową nie spowoduje uzyskania przez niego statusu podatnika podatku od nieruchomości.

Kto w takim razie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od lokalu użytkowego oddanego w najem - wspólnota (czyli ogół właścicieli lokali), jej członkowie czy właściciel wynajmowanego lokalu?

Wspólnota nie jest właścicielem nieruchomości wspólnej, czyli np. piwnic, strychów. To właścicielowi lokalu przysługuje ułamkowy udział w nieruchomości wspólnej. Zatem to członkowie wspólnoty, jako właściciele, są podatnikami - każdy z nich od własnego lokalu, jak też od części wspólnych nieruchomości. Taki wniosek potwierdza wprost ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.), a także organy podatkowe (np. prezydent Gliwic w interpretacji z 25 lutego 2009 r., nr PO-RWP-31100/4/1/09).

Zasada ta nie jest jednak bezwzględna - wspólnota mieszkaniowa może bowiem wyjątkowo nabyć we własnym imieniu nieruchomość. Istnieją jednak pewne ograniczenia wspólnoty w tym zakresie. Według Sądu Najwyższego, wspólnota mogłaby nabyć nieruchomość tylko na potrzeby zarządzania nieruchomością wspólną, czyli np. na siedzibę zarządu (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 21 grudnia 2007 r., sygn. akt III CZP 65/07). W takim przypadku wspólnota mieszkaniowa, a nie jej członkowie będzie zobowiązana do uiszczania podatku od nieruchomości od tego lokalu i przypadających na niego części wspólnych, co potwierdza dyrektor departamentu podatków lokalnych w piśmie z 10 sierpnia 2009 r. (nr PL/833/70/APQ/09/197).

Właściciele lokali nie powinni zatem zapominać o ciążącym na nich obowiązku zapłaty podatku, uwzględniającego również ich udział w nieruchomości wspólnej oraz złożeniu stosownej informacji, zgłaszającej nieruchomości do opodatkowania. Wspólnota mieszkaniowa nie może ich wyręczyć w tym zakresie.

Warto pamiętać, że inaczej sytuacja może wyglądać w przypadku spółdzielni mieszkaniowych - podmioty te, jako właściciele nieruchomości, mogą w pewnym zakresie występować w roli podatników.

Wynajem części nieruchomości wspólnej nie zmieni zatem statusu członków wspólnoty jako podatników podatku od nieruchomości. Będą oni zobowiązani do zapłaty podatku na dotychczasowych zasadach - w przypadku osób fizycznych podatek ustalony będzie w drodze decyzji organu podatkowego (podatek płatny w ratach do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada). Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej zobowiązane są natomiast do samodzielnego obliczenia podatku oraz jego zapłaty do 15 dnia każdego miesiąca (za styczeń - do 31 stycznia).

Jeśli oddana w najem część nieruchomości wspólnej jest wynajmowana na cele działalności gospodarczej, zajdzie konieczność stosowania do niej wyższej stawki podatku (obecnie maksymalnie 22,82 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej).

Wyższa stawka znajdzie zastosowanie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podpisano umowę najmu. Gdyby lokal był współwłasnością wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, to będą oni zobowiązani do poinformowania organu podatkowego o zmianie sposobu wykorzystywania części nieruchomości w terminie 14 dni od zawarcia umowy najmu lub złożenia korekty deklaracji. Obowiązek ten potwierdzają rozstrzygnięcia organów podatkowych, np. prezydent Miasta Stołecznego Warszawy w interpretacji indywidualnej z 6 listopada 2008 r. (nr BPE-2-OP/31100/318/AGu/08).

@RY1@i02/2013/179/i02.2013.179.071001200.804.jpg@RY2@

Marcin Szymocha, konsultant podatkowy w Instytucie Studiów Podatkowych

Podatnicy, którzy przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, powinni wziąć po uwagę nowe obowiązki nałożone na nich w kwestii ewidencjonowania.

Od 1 października 2013 r. należy stosować m.in. nowe regulacje dotyczące zakresu informacji na paragonach fiskalnych. Dotychczas paragon drukowany przez kasę musiał zawierać "nazwę towaru lub usługi i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy". Zgodnie z regulacją nowego rozporządzenia ministra finansów w sprawie kas rejestrujących paragon fiskalny zawiera "nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację".

Próbę wyjaśnienia zmian w zakresie paragonu podjęło Ministerstwo Finansów m.in. w wyjaśnieniach opublikowanych 29 marca oraz 9 sierpnia 2013 r.

Na wstępie należy podkreślić, że mimo zmian resort nie nakazuje stosować nazw, które będą pozwalały na wskazanie konkretnego rodzaju towaru lub konkretnego rodzaju usług, których dotyczy transakcja. W praktyce trudno wprowadzić takie oznaczenia, które w sposób niebudzący wątpliwości zidentyfikują konkretny produkt. Dlatego ministerstwo uznało, że podatnik przede wszystkim powinien wystawiać paragony zawierające nazwy towarów na tyle szczegółowe, żeby organy podatkowe mogły zrealizować swój cel, czyli weryfikację prawidłowości rozliczenia podatku (stosowania przez podatnika właściwych stawek). A z drugiej strony - na co wskazują sądy - podatnicy mają wystawiać paragony zapewniające konsumentowi możliwość kontroli dokonywanych zakupów.

W przypadku oferowania przez podatnika kilku rodzajów tego samego towaru, opodatkowanych jedną stawką, oferowanych po tej samej cenie, podatnik może je zaprogramować w kasie pod jedną nazwą (np. różne gatunki jabłek, chusteczki różnych producentów). W przypadku sprzedaży np. kilku gatunków jabłek, które mają różną cenę za kilogram, resort pierwotnie nakazał identyfikować je oddzielnie. Natomiast już w najnowszych wyjaśnieniach zmienił zdanie, dopuszczając ewidencjonowanie pod jedną nazwą towarów lub usług, opodatkowanych jedną stawką, jednak po różnych cenach.

W wyjaśnieniach wskazano, że sposób jednoznacznego identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług, jakie podatnik oferuje, oraz specyfiką jego działalności gospodarczej. Z praktyki organów podatkowych wypływa wniosek, że mniejszej szczegółowości w określaniu nazw wymaga się od podatników posiadających w sprzedaży towary i usługi opodatkowane w sposób jednakowy - z uwagi na mniejsze ryzyko nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku (np. wyłącznie usług opodatkowanych stawką podstawową). Im większa ilość towarów i usług oferowanych przez podatnika oraz różnorodność stawek na te towary i usługi, tym nazwa powinna być bardziej precyzyjna, np. pomidory (suszone) objęte są 8-proc. stawką podatku, a pomidory na gałązce objęte są 5-proc. stawką.

Zgodnie z wyjaśnieniami podatnicy mogą się posługiwać skrótami, co potwierdza również praktyka. W wyjaśnieniach podkreślono jednak, że wprowadzone zmiany służą przede wszystkim wyeliminowaniu sytuacji, gdy podatnicy nieprawidłowo nadmiernie grupują oferowane towary. Przykładowo nieprawidłowo posługują się dla celów prowadzenia ewidencji nazwami, takimi jak: warzywa/owoce, pieczywo, nabiał, napoje alkoholowe, ponieważ nie zapewniają one właściwej identyfikacji dostarczanych towarów i usług. Również sądy, już na mocy poprzednich przepisów, kwestionowały zbyt ogólne określanie, np. "dzienniki", "czasopisma", gdyż nazwy te obejmują często towary opodatkowane różnymi stawkami podatku od towarów i usług. W przypadku gdy podatnik używa nazw wskazanych powyżej, powinien podzielić te grupy, np. nabiał na ser żółty oraz mleko, a napoje alkoholowe na piwo, wino oraz wódkę.

Podsumowując: gdy asortyment towarów u danego podatnika jest większy niż liczba dostępnych pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej, podatnik powinien dostosować stosowane przez siebie nazewnictwo do liczby dostępnych pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej, zgodnie z powyższymi zasadami.

Podstawa prawna

Par. 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia ministra finansów z 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. poz. 363).

Oprac. Łukasz Zalewski