Odpłatne udostępnianie aquaparku bez naliczania VAT

Usługa dostępu do miejskiego parku wodnego, który oferuje także inne formy rozrywki lub wypoczynku niż tylko aktywność sportową, może zostać uznana za usługę ściśle związaną ze sportem i tym samym korzystać ze zwolnienia VAT, jeżeli elementem dominującym tej usługi będzie możliwość podejmowania aktywności sportowej.

Czeskie miasto Žamberk udostępnia - za opłatą wstępu - miejski park wodny, w którym znajdują się m.in. basen pływacki podzielony na kilka torów i wyposażony w słupki umożliwiające skoki do wody, brodzik dla dzieci, zjeżdżalnie wodne, wannę do masażu, kąpielisko naturalne, boisko do siatkówki plażowej, urządzenia do tenisa stołowego oraz inny sprzęt sportowy do wynajęcia.

Czeski organ podatkowy uznał, że usługi miejskiego parku wodnego stanowiły usługi zwolnione nieuprawniające do odliczenia VAT i w konsekwencji obniżył w drodze decyzji kwotę zwrotu VAT. Zgodnie bowiem z art. 61 lit. d) ustawy nr 235/2004 o podatku od wartości dodanej (dalej: czeska ustawa o VAT), z podatku są zwolnione usługi ściśle związane ze sportem lub z wychowaniem fizycznym świadczone przez osoby prawne, które nie zostały założone ani ustanowione w celach komercyjnych, na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.

W efekcie wynikłego sporu sąd krajowy wyraził wątpliwość, czy niezorganizowana, niesystematyczna i rekreacyjna aktywność sportowa, jaka może być podejmowana na terenie kompleksu basenów (np. pływanie rekreacyjne, rekreacyjna gra w piłkę) może być uznawana za uprawianie sportu lub wychowanie fizyczne w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT. Ponadto sąd rozważał, czy oferowanie odpłatnego dostępu do takiego kompleksu basenów, umożliwiającego odwiedzającym go osobom podejmowanie aktywności sportowej, obok innych form rozrywki czy wypoczynku, może być uznawane za usługę ściśle związaną z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym świadczoną na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym w rozumieniu wskazanego przepisu dyrektywy VAT, a tym samym za usługę zwolnioną z VAT, o ile świadczona jest ona przez organizację nienastawioną na osiąganie zysku i spełnione są pozostałe warunki określone w tej dyrektywie.

Trybunał uznał, że niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w rozumieniu przepisów dyrektywy VAT, a dostęp do parku wodnego oferujący odwiedzającym nie tylko sprzęt umożliwiający podejmowanie aktywności sportowej, lecz także inne formy rozrywki lub wypoczynku, może stanowić świadczenie usług ściśle związanych z uprawianiem sportu.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT zwolnieniu od podatku podlega świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten w ocenie Trybunału nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie (np. zawodowym) ani też aby aktywność ta była podejmowana w określony sposób, tj. regularnie, w sposób zorganizowany czy też w celu uczestniczenia w zawodach sportowych, o ile jednak podejmowanie tej aktywności nie wpisuje się w ramy czystego wypoczynku i rozrywki.

Natomiast w odniesieniu do oferowania odpłatnego dostępu do przedmiotowego kompleksu basenów Trybunał odniósł się do problematyki świadczeń złożonych. Aby ustalić, czy złożone świadczenie odpłatnego dostępu do kompleksu basenów powinno być zakwalifikowane jako świadczenie ściśle związane z uprawianiem sportu, Trybunał wskazał, że należałoby zbadać, czy sprzęt znajdujący się w danym parku wodnym tworzy całość, tak że wstęp do tej całości stanowi jedno świadczenie, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. W tym względzie, jeśli jeden rodzaj biletu wstępu oferowanego dla parku wodnego uprawnia do wstępu do całego kompleksu, bez jakiegokolwiek rozróżnienia w zależności od rodzaju faktycznie używanych urządzeń, sposobu i czasu trwania ich używania przez okres ważności biletu wstępu, to okoliczność ta stanowi istotną wskazówkę na istnienie jednego świadczenia złożonego.

Trybunał wskazał również, że w odniesieniu do określenia, co stanowi świadczenie dominujące i czy jest to możliwość podejmowania aktywności sportowej w rozumieniu wskazanego przepisu dyrektywy VAT, czy może stanowi czysty wypoczynek i rozrywkę, oceny należy dokonać w oparciu o punkt widzenia przeciętnego konsumenta, określonego w oparciu o obiektywne przesłanki. W ramach tej całościowej oceny należy w szczególności uwzględnić koncepcję omawianego parku wodnego wynikającą z jego obiektywnych cech, czyli różnych rodzajów proponowanej infrastruktury, ich urządzenia, liczby i ich znaczenia w stosunku do całości parku. Odnosić się to będzie do kwestii związanych z charakterystyką basenów (czy nadają się do pływania o charakterze sportowym, na co wskazywać będzie np. podział na tory, wyposażenie w słupki do skakania).

Co istotne, Trybunał podkreślił, że nie należy przy tej ocenie sugerować się zamiarem tylko pewnej liczby odwiedzających, którzy mimo obiektywnych przesłanek będą korzystać z kompleksu w celach wypoczynku. Uwzględnianie indywidualnie rozpatrywanego zamiaru każdego odwiedzającego byłoby sprzeczne z celami całego systemu VAT.

z 21 lutego 2013 r.; C-18/12SC Město Žamberk przeciwko Finančníředitelství v HradciKrálové, obecnie Odvolacífinančníředitelství