Zaokrąglenia nie są konieczne

Europejski Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie odliczania VAT i stosowania zasad zaokrąglania.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że art. 17 ust. 5 VI Dyrektywy ustanawia system znajdujący zastosowanie do odliczania VAT w przypadku czynności powodujących naliczenie podatku służących podatnikowi dla potrzeb transakcji określonych w ust. 2 i 3, dla których podatek podlega odliczeniu, jak też transakcji, dla których podatek nie podlega odliczeniu. W takim przypadku, zgodnie z art. 17 ust. 5 akapit pierwszy VI Dyrektywy, odliczenie jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do tej części VAT, która jest proporcjonalna do kwoty czynności podlegających opodatkowaniu. Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci dopuszcza jednak odstępstwo od tej zasady, uprawniając państwa członkowskie do przyjęcia jednej z metod ustalania wysokości odliczenia wymienionych w tym akapicie, to znaczy określenia proporcjonalnej części odrębnej dla każdego obszaru działalności lub odliczenia według wykorzystania wszystkich lub części towarów i usług dla potrzeb konkretnej działalności, lub też do wprowadzenia wykluczenia prawa do odliczenia pod pewnymi warunkami. Ten przepis nie zawiera żadnej konkretnej odpowiedzi na pytanie, według jakiej metody państwa członkowskie winny zaokrąglać w ten sposób określoną kwotę do odliczenia.

Europejski Trybunał wskazał, że zasada zaokrąglania przewidziana w art. 19 ust. 1 akapit drugi VI Dyrektywy nie znajduje zastosowania, jeżeli dany przypadek objęty jest szczególnym systemem z art. 17 ust. 5 akapit trzeci tej dyrektywy. Zgodnie z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 VI Dyrektywy ten ostatni przepis odnosi się tylko do części podlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 17 ust. 5 akapit pierwszy i wprowadza szczególną zasadę obliczania dotyczącą jedynie tej części. Wniosek taki wynika również z systematyki omawianych przepisów. Podczas gdy akapit drugi wspomnianego art. 17 ust. 5 przewiduje, że przy obliczaniu kwoty podlegającej odliczeniu zasadą jest stosowanie art. 19, jego akapit trzeci, rozpoczynający się od słowa jednak, upoważnia państwa członkowskie do wprowadzenia większych lub mniejszych odstępstw od tej zasady, a nawet do wyłączenia prawa do odliczenia.

Jeżeli dany przypadek objęty jest zakresem odstępstwa, to stosowanie do niego zasady obliczania części podlegającej odliczeniu z art. 19 ust. 1 VI Dyrektywy jest wykluczone. Zatem jeżeli państwa członkowskie stosują metody obliczania przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d), to nie są zobowiązane do stosowania metody zaokrąglania, o której mowa w tym przepisie, lecz mogą przyjąć własne metody, pod warunkiem poszanowania zasad leżących u podstaw wspólnego systemu podatku VAT.

OPINIA

ANDRZEJ POŚNIAK

doradca podatkowy w Kancelarii CMS Cameron McKenna

Wyrok ETS w sprawie Royal Bank of Scotland Group dotyczy sytuacji, w której państwo członkowskie UE skorzystało z wynikającej z VI Dyrektywy możliwości szczególnego sposobu obliczania kwoty VAT naliczonego od nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów opodatkowanych VAT, jak też z tego podatku zwolnionych albo jemu niepodlegających, podlegającej odliczeniu. Jak wynika z orzeczenia ETS, ogólna zasada mówiąca o tym, że ustaloną strukturę, według której ma nastąpić odliczenia podatku naliczonego, zaokrągla się do pełnych punktów procentowych, ma zastosowanie tylko do podstawowego sposobu obliczania struktury. Co więcej, nie wiąże ona innych, dopuszczalnych przez VI Dyrektywę, sposobów szczególnych. Na gruncie polskich przepisów o VAT wyrok ten nie będzie miał szczególnego znaczenia. Wynika to z faktu, że rodzime przepisy o VAT przewidują podstawowy sposób obliczania struktury, który - zgodnie z przepisami wspólnotowymi - przewiduje zaokrąglanie wyniku w górę, do pełnej liczby całkowitej. Taki też obowiązek wprowadzony został w polskiej ustawie o VAT.