Wewnątrzwspólnotową dostawę trzeba udokumentować

Dla zastosowania stawki 0 proc. przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (WDT) wystarczy, aby podatnik miał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dokumentami, o których mowa w art. 180 par. 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Na podstawie umowy z kontrahentem o świadczeniu usług logistycznych spółka złożyła zlecenie w formie elektronicznej na dostarczenie przetworzonego towaru do klienta na terenie Niemiec. Miejscem załadunku był magazyn w Polsce, natomiast miejsce wyładunku określono jako Niemcy. Na dowód sprzedaży spółka wystawiła kontrahentowi z Niemiec fakturę. Po wykonaniu transportu firma wystawiła dokument "potwierdzenie dostawy" z adnotacją, że potwierdzenie wydaje się na potrzeby dostawcy towarów będących przedmiotem WDT zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Firma spedycyjna odmówiła jej wydania międzynarodowego listu przewozowego CMR, uzasadniając, że wydawanie klientom kopii listów CMR wiązałoby się z dodatkowym obciążeniem pracowników tej firmy. Twierdziła, że potwierdzenie dostawy jest dokumentem świadczącym o fakcie dostarczenia towaru do odbiorcy zagranicznego.

Skarżąca chciała wiedzieć, czy przysługuje jej prawo do zastosowania 0-proc. VAT od WDT udokumentowanej potwierdzeniem dostawy, a nie dokumentem CMR.

Sąd był związany wcześniej wydanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei sąd drugiej instancji powołał się na uchwałę 7 sędziów NSA z 11 października 2010 r. (sygn. akt I FPS 1/10), w której stwierdził, że w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług dla zastosowania stawki 0 proc. przy WDT wystarczy, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 par. 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

WSA stwierdził więc, że możliwość dowodzenia faktu dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa UE niż terytorium kraju istnieje także wówczas, gdy podatnik nie posiada dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do ich miejsca przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi) - o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 omawianej ustawy. W takiej sytuacji na podstawie art. 42 ust. 11 ustawy o VAT podatnik może udowodnić fakt WDT także innymi dokumentami.

Odnosząc te uwagi do przypadku skarżącego sąd stwierdził, że wymienione przez spółkę dowody, tj.: kopia faktury wystawiona dla niemieckiego odbiorcy, umowa o świadczenie usług logistycznych, zlecenie w formie elektronicznej na dostarczenie towaru, wystawiony przez spedytora dokument potwierdzający dokonanie dostawy towarów do Niemiec z adnotacją, że został on wystawiony na potrzeby dostawcy towarów będących przedmiotem WDT, zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT mogą służyć wykazywaniu, że nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

w Warszawie z 29 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2032/11, nieprawomocny.

Łukasz Zalewski