Jak ewidencjonować w księgach klienta ulgę na złe długi

Ustawa o VAT przewiduje tzw. ulgę na złe długi, czyli obowiązek dłużnika dokonania korekty odliczonego VAT oraz prawo wierzyciela do korekty podstawy opodatkowania i VAT należnego. Zasady dokonywania rozliczeń związanych z taką sytuacją są uregulowane w art. 89a i 89b ustawy VAT i dotyczą przede wszystkim skutków dla prawidłowego ustalenia zobowiązania w zakresie VAT. A na potrzeby VAT nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Przy czym regulacje te nie odnoszą się do sposobu księgowania. Nie ma też szczegółowych wytycznych w tym zakresie w ustawie o rachunkowości. Zatem każda jednostka, budując swój zakładowy plan kont, samodzielnie powinna wskazać, na jakich kontach będą księgowane rozliczenia dotyczące tych korekt – tak aby prawidłowo zaprezentować potem skutki tych działań w sprawozdaniu finansowym, ale też mieć niezbędne informacje dla rozliczeń podatkowych.

U wierzyciela

Korekta u wierzyciela jest prawem, a nie obowiązkiem. Zgodnie z art. 89a ustawy o VAT podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz VAT należny z tytułu dostawy towarów czy świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta ta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Oczywiście trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 89a ust. 2 ustawy o VAT wierzyciel, który zamierza skorzystać z ulgi na złe długi, musi spełnić dodatkowe warunki, tj.: