Grunt pod zabytkiem nie podlega zwolnieniu podatkowemu

Zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają tylko grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zwolnienie obejmuje tylko ten przedmiot opodatkowania, który został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków.

Organy podatkowe określiły spółce akcyjnej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok. Spółka nie zgodziła się z taką decyzją. W odwołaniu wskazała, że wszystkie budynki, które z uwagi na stan techniczny nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej, powinny być w całości zwolnione z opodatkowania. Ponadto grunty, na których znajdują się te budynki, nie mogą być obciążone stawką przypisaną dla gruntów, które są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. W jej ocenie zwolnieniu powinny podlegać też inne nieruchomości, w tym m.in. grunty pod budynkami zabytkowymi.

Organ odwoławczy zgodził się, że z zakresu nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą zostały wyłączone z mocy prawa znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy m.in. grunty, budynki i budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jednak organ odwoławczy zauważył, że ustawodawca nie definiuje pojęcia stanu technicznego. Jednak w ocenie organu celem wprowadzenia tego przepisu było zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą w pełni wykorzystać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania.

Ponadto w ocenie organów podatkowych przepisy nie pozwalają na przyjęcie, że wpisanie budynku do rejestru zabytków automatycznie powoduje uznanie gruntu pod tym budynkiem za zabytek objęty rejestrem zabytków.

Spółka zaskarżyła niekorzystną decyzję i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił jej skargę. W ocenie sądu organy podatkowe pominęły całkowitym milczeniem to, że obiekty objęte opodatkowaniem nie są w rozumieniu prawa budowlanego budynkami, ponieważ nie mają dachów, a w kilku przypadkach nie posiadają również przegród budowlanych i stanowią ruinę, a nie obiekt budowlany. Sąd zgodził się, że w takiej sytuacji organ powinien ocenić nie tylko prawidłowość zastosowanej stawki, ale zasadność opodatkowania kwestionowanych przez stronę budynków. Oczywiste jest, że zastosowanie niższej stawki oznacza, że obiekt spełnia kryterium budynku, a więc stanowi przedmiot opodatkowania. Ustalenie natomiast, że dany obiekt nie spełnia wymagań określonych w definicji legalnej budynku, przesądza o tym, że nie stanowi przedmiotu opodatkowania. A skoro tak, to wykluczone jest objęcie go jakąkolwiek stawką podatkową (tj. nie podlega opodatkowaniu).

Jednak za niezasadny sąd uznał zarzut spółki w zakresie opodatkowania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Sąd zauważył, że zwalnia się od podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie WSA zwolnienie obejmuje tylko ten przedmiot opodatkowania, który został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków. Opodatkowaniu podlega zarówno grunt, jak i budynek, jako odrębne przedmioty opodatkowania. To zdaniem sądu oznacza, że skorzystanie z dobrodziejstwa zwolnienia wymaga - w odniesieniu do każdego przedmiotu opodatkowania wymienionego w tym przepisie, tj. gruntu i budynku - indywidualnego wpisu. W związku z tym słowo ,,indywidualnie" zastosowane przez ustawodawcę przesądza o tym, że zwolnienie każdego z tych przedmiotów wymaga indywidualnego wpisu do rejestru zabytków.

Opracowała Aleksandra Tarka