Podatek od biura o połowę niższy

Niski sufit w firmowym biurze może być uciążliwy. Jednak z punktu widzenia optymalizacji podatkowej warto rozważyć takie rozwiązanie.

Jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.), podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa, do której zaliczana jest też powierzchnia poddasza użytkowego. Firma, która jest właścicielem pomieszczenia biurowego na poddaszu, musi więc zapłacić podatek od nieruchomości. To, ile zapłaci, zależy m.in. od wysokości poddasza.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 4 ust. 2 stanowi jednak, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.

Jak wyjaśnił w wyroku z 6 maja 2004 r. WSA w Bydgoszczy (sygn. akt I SA/Bd 63/04), przez wysokość kondygnacji w świetle należy rozumieć odległość między podłożem a najniższym trwałym elementem konstrukcyjnym stropu. Jeśli więc firma kupi biuro na poddaszu, które jest nie wyższe niż 2,2 m, to zapłaci podatek od połowy powierzchni.

Łukasz Zalewski

lukasz.zalewski@infor.pl

Art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).