WSA w Gliwicach o podatku od nieruchomości

Sygn. akt I SA/Gl 3/14

z 18 czerwca 2014 r.

Spółka w styczniu 2013 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości. Jako przedmiot opodatkowania wskazała: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni ponad 3,6 tys. mkw., grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni prawie 9 tys. mkw., oraz budowle. Wójt gminy zakwestionował deklarację podatkową, a następnie wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013 r. Po jego zakończeniu wydał decyzję, w której określił podatnikowi wysokość zobowiązania. Jako przedmiot i podstawę opodatkowania przyjął: a) budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni ponad 5 tys. mkw., grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni ponad 8,2 tys. mkw. oraz budowle. Organ uzasadnił, że przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą i sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności. Podczas oględzin w trakcie postępowania organ ustalił, że nieruchomości są modernizowane (np. wymiana okien, remont klatki schodowej, drzwi), ich stan w porównaniu do oględzin w roku 2012 polepszył się, część powierzchni jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, a część przygotowana do dalszego wynajmu. Oględziny potwierdziły, że stan techniczny niewykorzystywanej części budynku nie uniemożliwia jej wykorzystywanie w przyszłości. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wójt stwierdził więc, że fakt wyłączenia z użytkowania części budynku z powodu prac remontowych nie jest podstawą do opodatkowania tej powierzchni niższą stawką podatkową, z uwagi na względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., poz. 613 ze zm.).

Pełnomocnik spółki nie zgodził się z decyzją i złożył odwołanie. Zarzucił decyzji naruszenie art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122 i 123 ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Zdaniem pełnomocnika wójt nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przyjął dowolne ustalenia faktyczne. Zaznaczył jednak, że odwołanie obejmuje jedynie części decyzji, dotyczącej opodatkowania części powierzchni pomieszczeń, które obecnie są nieużytkowe. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zmiana sposobu użytkowania budynku ma wpływ na wysokość opodatkowania. Zmiana ta - zdaniem pełnomocnika - polegała na tym, że spółka przestała prowadzić działalność gospodarczą w części budynku. Zmianę potwierdził starosta przyjęciem zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych. W rezultacie powierzchnia do opodatkowania powinna być niższa, niż przyjął wójt.

Spór sprowadzał się do tego, że wójt i spółka w odmienny sposób interpretowali art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art.6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w sytuacji gdy spółka czasowo nie wykorzystywała części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej.

Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W omawianej sprawie nie było wątpliwości, że spółka prowadzi działalność gospodarczą. W orzecznictwie sądów dominuje pogląd, że do uznania obiektu budowlanego za związany z prowadzeniem działalności nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w tej działalności, np. wyrok NSA z 16 grudnia 2009 r., (sygn. akt II FSK 667/09). Za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są uważane jedynie takie nieruchomości znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do jej prowadzenia nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych.

Jak wyjaśnił sąd, biorąc pod uwagę zwrot "nie jest i nie może być", ale także wolę ustawodawcy widać, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie i powinny mieć charakter trwały. Jak wynika z wyroku NSA z 9 stycznia 2009 r. (sygn. akt II FSK 1354/07), wykładnia wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, że chodzi o obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Celem zastosowania ich w ustawie nie było więc uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują się w danej chwili w przebudowie lub adaptacji. Jak wskazał sąd, takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każda inwestycja powodowałaby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to wprost w ustawie.

A zatem przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje, że stawki powinny być obniżone. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z taką działalnością.

WSA przyznał więc, że wójt prawidłowo wymierzył podatek. Wyłączenie części budynku z prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na remont, nie stanowi bowiem zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie zgodził się również z innymi zarzutami spółki.

@RY1@i02/2014/136/i02.2014.136.088000800.802.jpg@RY2@

Orzecznictwo w sprawie względów technicznych