Czy interpretację, której firma nie rozumie, może zaskarżyć

Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem. Można odstąpić od uzasadnienia, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Natomiast w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja powinna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem. Jak z tego wynika, interpretacja składa się zasadniczo z dwóch elementów - oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny. Musi zachodzić między nimi spójność, zwłaszcza gdy organ nie podziela całej prezentowanej przez stronę argumentacji.

Prawidłowe uzasadnienie interpretacji powinno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Powinien też z niego wynikać tok rozumowania organu, który doprowadził zarówno do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, jak i do przyjęcia odmiennego stanowiska. W sytuacji zajęcia przez organ interpretacyjny negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy uzasadnienie nie może ograniczać się jedynie do przytoczenia treści przepisów prawa podatkowego i konkluzji, że w ich świetle stanowisko wnioskodawcy jest nieuzasadnione. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem tego stanowiska. Jeśli warunki te nie są spełnione, firma może interpretację zaskarżyć.

Podstawa prawna

Art. 14c par. 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).