Wydruki komputerowe z KRS mają moc dokumentów

Informacje z Krajowego Rejestru Sądowego, udostępniane bezpłatnie, można uznać za fakty znane organowi (sądowi) z urzędu, jeśli organ lub działający z jego upoważnienia pracownik organu podatkowego zetknęli się osobiście z tym faktem, w wyniku wykonywanej pracy lub przeprowadzonej czynności procesowej.

Spółka wystąpiła o interpretację indywidualną w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot odstępnego z tytułu rezygnacji z przyrzeczonej umowy sprzedaży nieruchomości.

Interpretacja została zaskarżona, a spółka zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację, ale nie rozpoznał jej merytorycznie. Sąd dopatrzył się, że do wniosku nie dołączono żadnego dokumentu wskazującego na skład zarządu spółki w dacie jego złożenia oraz sposób reprezentacji, w tym obejmującej reprezentowanie w sprawie, której dotyczył wniosek. Tak złożony wniosek obarczony był zatem w ocenie sądu brakiem formalnym, do którego usunięcia minister finansów powinien wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 par. 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA wskazał, że w aktach podatkowych znajduje się wydruk ze strony internetowej www.krs-online.com.pl., datowany na 10 kwietnia 2009 r., dotyczący właśnie spółki. Wynika z niego, że członkami reprezentującymi spółkę są R.G. - prezes zarządu i A.V. - członek zarządu.

Należy zatem wskazać, na co zwrócił uwagę organ podatkowy w skardze kasacyjnej, że zadaniem KRS jest powszechne udostępnienie szybkiej i niezawodnej informacji o statusie prawnym zarejestrowanego podmiotu, najważniejszych elementach jego sytuacji finansowej oraz sposobie reprezentowania.

NSA uznał więc, że normatywny kształt bezpłatnego udostępniania informacji na podstawie art. 4 ust. 4a ustawy o KRS, z uwzględnieniem wynikającego z art. 17 tej ustawy domniemania prawdziwości danych wynikających z rejestru, w połączeniu z powszechnym jego stosowaniem uprawnia do uznania ich za fakty znane organowi (sądowi) z urzędu zgodnie z art. 187 par. 3 Ordynacji podatkowej. Jednak warunkiem takiego uznania jest to, by organ lub działający z jego upoważnienia pracownik organu podatkowego zetknęli się osobiście z tym faktem, w wyniku wykonywanej pracy lub przeprowadzonej czynności procesowej.

Sąd dodał również, że sam ustawodawca, dostrzegając powszechność stosowania internetowej wersji rejestru, ustawą z 13 maja 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. nr 144, poz. 851) wprowadza od 1 stycznia 2012 r. art. 4aa. Zgodnie z nim pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru będą miały moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 ustawy o KRS, jeżeli mają cechy umożliwiające ich weryfikację z danymi zawartymi w rejestrze.

Tym samym w ocenie NSA, w tej sprawie dokument potwierdzający umocowanie R.G. i A.V. do reprezentowania strony w postępowaniu znajdował się zarówno w aktach administracyjnych (wydruk z bazy internetowej), jak i w aktach sądowych (nadesłany na wezwanie sądu odpis z KRS).

W tej sytuacji należy zauważyć, że skoro sąd pierwszej instancji miał wątpliwości dotyczące umocowania R.G. i A.V. do reprezentowania spółki, powinien wydać postanowienie o dopuszczeniu dowodu uzupełniającego z dokumentów na tę okoliczność.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił też, że skoro w aktach sądu pierwszej instancji znajduje się odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców z KRS sporządzony na 22 września 2009 r., dotyczący spółki (karta 27 akt WSA), to z treści tego dokumentu jednoznacznie wynika, że R.G. był prezesem zarządu, a A.V. członkiem zarządu w dniu złożenia przed organem wniosku o interpretację. Jedyne bowiem zmiany dotyczące umowy spółki były dokonane 6 maja 2008 r., tymczasem spółka wniosek o interpretację wniosła 10 lutego 2009 r.

Sąd pierwszej instancji musi zatem ponownie rozpoznać sprawę oraz orzec merytorycznie.

PM

z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 948/10, prawomocny.