Ile podatnik musi zapłacić za skargę do sądu administracyjnego

w Obowiązek ten dotyczy również interpretacji indywidualnej

w Za odpisy z akt należy uiścić opłatę kancelaryjną

Podatnicy, którzy chcą przed sądem walczyć o zmianę decyzji lub postanowienia organu podatkowego albo interpretacji indywidualnej ministra finansów, muszą od skargi zapłacić wpis. Jeśli ustanawiają pełnomocnika, dodatkowo musi on wnieść opłatę skarbową.

Zasady wnoszenia opłat od skarg składanych do sądów administracyjnych opisane są w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Generalnie, jak wynika z art. 230 par. 1, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpisy - stosunkowy lub stały. Trzeba je uiścić w przypadku skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania.

Decyzja o wpisie

Zgodnie z art. 231 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne - w praktyce więc od skargi na decyzję ustalającą lub określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Wpis stały trzeba z kolei uiścić od skargi na interpretację indywidualną prawa podatkowego. W tym przypadku nie mamy do czynienia ze sporem dotyczącym należności pieniężnej, ale interpretacji przepisów.

Jaką kwotę trzeba wpłacić

Kwoty, które podatnik musi zapłacić tytułem wpisu od skargi, są określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Kwoty minimalne i maksymalne wynikają jednak z art. 233 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z nim wpis (każdy) nie może być niższy niż 100 zł. Wpis stosunkowy nie może być wyższy niż 4 proc. wartości przedmiotu zaskarżenia i nie może przekraczać 100 tys. zł. Wpis stały z kolei nie może być wyższy niż 10 tys. zł.

Jak wynika z par. 1 rozporządzenia, wpis stosunkowy od należności pieniężnej do 10 tys. zł wynikającej z decyzji wymiarowej wynosi 4 proc., nie mniej niż 100 zł. Przykładowo, jeśli organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe na 5 tys. zł, to wpis wyniesie 200 zł (5000 x 4 proc.).

Wpisy nie zawsze należy obliczać w odniesieniu do całej kwoty zobowiązania. Istotna jest część sporna. Przykładowo gdy zobowiązanie zostało określone na 50 tys. zł, ale podatnik kwestionuje z tego jedynie 12 tys. zł, to od tej części trzeba będzie liczyć wpis. Taki sposób obliczania popiera Naczelny Sąd Administracyjny.

Od kwoty ponad 10 tys. zł do 50 tys. zł wpis wynosi 3 proc., nie mniej jednak niż 400 zł. W przypadku kwot sięgających ponad 50 tys. do 100 tys. zł jest to 2 proc., nie mniej jednak niż 1,5 tys. zł. Z kolei w przypadku skarg na decyzje, w przypadku których chodzi o należności o wartości ponad 100 tys. zł, wpis wynosi 1 proc., nie mniej niż 2 tys. zł i nie więcej niż 100 tys. zł. Przykładowo jeśli podatnik skarży decyzję dotyczącą 1 mln zł, to w takim przypadku wpis sięgnie 10 tys. zł (1 mln x 1 proc.).

Kwoty stałe

Wielkość wpisów stałych została określona w par. 2 rozporządzenia. Przykładowo jeśli podatnik skarży postanowienie wydane po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, to będzie musiał uiścić 100 zł. Identyczną kwotę trzeba wnieść od skargi na bezczynność organu podatkowego. Bardzo często podatnicy skarżą interpretacje indywidualne. W tym wypadku trzeba zapłacić 200 zł.

Powyższe kwoty dotyczą wpisów od skarg wnoszonych do wojewódzkiego sądu administracyjnego (sąd I instancji). Jak wynika z par. 3 rozporządzenia, w przypadku skargi kasacyjnej do NSA oraz skargi o wznowienie postępowania opłata wynosi połowę wpisu od skargi do WSA, nie mniej jednak niż 100 zł. Pamiętajmy jednak, że skargę do NSA w sprawach podatkowych może złożyć doradca podatkowy, adwokat lub radca prawny (czyli istnieje tzw. przymus adwokacki).

Komu wpłacić

Podatnik może wpłacić wpis gotówką, w kasie właściwego sądu administracyjnego lub przelewem na jego rachunek bankowy. Ewentualne końcówki zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Trzeba przy tym podać tytuł wpłaty, rodzaj pisma (np. skarga lub zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego), od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. Co ważne, wpis trzeba zapłacić przy wniesieniu skargi. Podatnicy w tym momencie mogą nie mieć jednak sygnatury. Nie zwalnia to z obowiązku uiszczenia wpisu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 1029/08), skarga podlegająca wpisowi stałemu winna zostać opłacona przy wniesieniu pisma, nawet jeśli pełnomocnik nie ma możliwości podania sygnatury. Dotyczy to również podatników działających bez pełnomocnika. W innych postanowieniach (sygn. akt I OSK 887/08 oraz II FSK 352/07) NSA potwierdził, że w przypadku gdy nie jest znana sygnatura akt, wpis należy stosownie opisać przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt, oraz daty i nazwy tego aktu.

W przypadku gdy podatnik nie ureguluje wpisu, sąd wezwie go, aby to uczynił w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Podobnie sąd postąpi w przypadku, gdy kwota wpisu jest niewłaściwa.

Opłata kancelaryjna

Koszty sądowe nie kończą się na wpisach. Podatnik, który chciałby np. zgromadzić dokumenty z akt sprawy, musi przygotować się na opłaty kancelaryjne. Szczegółowe kwoty określa rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192 z późn. zm.). Wynika z niego, że za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek podatnika na podstawie akt sprawy oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę w wysokości 10 zł. Z kolei za kopie i wydruki dokumentów, które są w aktach sprawy, trzeba zapłacić 2 zł za każdą stronę. Koszty rosną, jeśli kancelaria sądowa musi usunąć pewne elementy dokumentów przed wydaniem ich podatnikowi. W takiej sytuacji opłata kancelaryjna wynosi 15 zł za stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu oraz 3 zł za stronę kopii lub wydruku dokumentów z akt sprawy.

Opłata skarbowa

Podatnicy korzystający z pełnomocników muszą również przygotować się na opłatę skarbową od pełnomocnictwa. W takiej sytuacji za uiszczenie opłaty odpowiada pełnomocnik. To on będzie stawał na rozprawie, a jeśli nie dołączy do pełnomocnictwa potwierdzenia wniesienia opłaty, to sąd nakaże mu uzupełnić ten brak w możliwie krótkim terminie. Opłaty skarbowe trafiają do kas miast. Na stronach internetowych każdego z WSA i NSA znajdują się numery rachunków, na które trzeba wpłacić pieniądze.

Przykładowe koszty wpisów w sprawach podatkowych

Wpis stosunkowy - zależy od wysokości zaskarżonej należności pieniężnej

● 100 zł - minimalny w sprawach, w których należność nie przekracza 10 tys. zł

● 400 zł - minimalny w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi od 10 tys. do 50 tys. zł

● 100 tys. zł - maksymalny w sprawach o wartości powyżej 100 tys. zł

Wpis stały - nie zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia

● 100 zł - od skarg na postanowienia, np. w postępowaniu podatkowym

● 100 zł - od skarg na bezczynność organu podatkowego

● 200 zł - od skarg na interpretację indywidualną ministra finansów

Łukasz Zalewski

 lukasz.zalewski@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 230-236 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192 z późn. zm.).

3 PYTANIA DO EKSPERTA

@RY1@i02/2013/031/i02.2013.031.183001400.802.jpg@RY2@

Agnieszka Chamera, doradca podatkowy, prezes PKF Tax

Podatnik może zostać zwolniony z opłat sądowych

Czy podatnik, który nie ma pieniędzy na wpis sądowy, może je otrzymać?

Podatnik w trudnej sytuacji materialnej nie otrzyma co prawda pieniędzy na uiszczenie wpisu sądowego, ale może zostać zwolniony z obowiązku jego wnoszenia. Zgodnie z art. 239 ust. 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn.zm., dalej p.p.s.a.) podatnik, któremu przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy) w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym również kosztów wpisu sądowego.

Co do zasady prawo pomocy może być przyznane w zakresie:

a) całkowitym - wtedy obejmuje ono zarówno zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, albo

b) częściowym - wtedy obejmuje ono zwolnienie albo tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków związanych z postępowaniem (chodzi np. o należności tłumaczy - przyp.red.), albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ich ułamkowej części albo określonej kwoty.

Należy jednak pamiętać, że przyznanie prawa pomocy, nawet w zakresie całkowitym, nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów postępowania, jeżeli taki obowiązek wynika z innych przepisów. Dlatego też przyznanie stronie prawa pomocy nie chroni jej przed odpowiedzialnością finansową za wynik postępowania. Jeśli będzie on niekorzystny, podatnik może zostać obciążony obowiązkiem zwrotu stronie przeciwnej kosztów postępowania.

Warunki uzyskania prawa pomocy

Co musi zrobić podatnik, aby skorzystać z prawa pomocy?

Podatnik, który chciałby skorzystać z prawa pomocy, powinien złożyć wniosek przed wszczęciem postępowania (czyli przed złożeniem skargi) lub w trakcie toczącego się już postępowania. Wniosek taki wolny jest od opłaty sądowej.

Warunkiem uzyskania prawa pomocy jest wykazanie przez podatnika będącego:

1) osobą fizyczną, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania - jeżeli chce uzyskać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - w przypadku częściowego prawa pomocy;

2) osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania - w przypadku ubiegania się o prawo pomocy w zakresie całkowitym - albo nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania - w przypadku ubiegania się o prawo pomocy w zakresie częściowym.

Konieczny wniosek na odpowiednim formularzu

Jak i do kogo złożyć wniosek o udzielenie prawa pomocy?

Wniosek o udzielenie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu - PPF, w przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, lub PPPr w przypadku wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Rozmawiał Łukasz Zalewski