Mundurowy musi w porę zacząć walczyć o swoje

Spór ze skarbówką toczył żołnierz, który zapłacił podatek od świadczenia mieszkaniowego wypłacanego mu przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w latach 2010–2011. Po jakimś czasie skorygował jednak zeznanie i domagał się zwrotu nadpłaty, powołując się na zwolnienie z podatku (chodziło o art. 21 pkt 47 c ustawy o PIT). Fiskus nie oddał mu pieniędzy, tłumacząc, że świadczenie mieszkaniowe nie jest objęte preferencją. Decyzja stała się ostateczna, bo podatnik się od niej nie odwołał. Po trzech latach wystąpił do dyrektora izby skarbowej o stwierdzenie jej nieważności. Powoływał się na korzystne rozstrzygnięcia w sprawach jego kolegów ze służby. Zapadały one zarówno w organach podatkowych, jak i sądach administracyjnych. Fiskus wyjaśnił mu jednak, że wydawanie odmiennych rozstrzygnięć wobec różnych podatników wynika z odmiennej interpretacji przepisów, a nie błędu urzędników.

Stanowisko organu podzielił WSA w Olsztynie. Orzekł, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy wykładnia określonego przepisu budzi spory i wątpliwości. – Przyjęcie jednej z wykładni nie jest rażącym naruszeniem prawa – uznał WSA. Dodał, że zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika stosuje się w zwykłym postępowaniu wymiarowym, ale już nie w trybie nadzwyczajnym. Podkreślił też, że jedną z zasad postępowania podatkowego jest trwałość decyzji ostatecznych.

Żołnierz nie dał za wygraną i przekonywał, że reguła ta nie może być ważniejsza od zasady równości opodatkowania. Przegrał jednak w sądzie kasacyjnym. Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz wyjaśnił, że kwestia zwolnienia z PIT świadczeń mieszkaniowych nie była klarowna, co potwierdza rozbieżne orzecznictwo. W związku z tym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa na skutek wydania niekorzystnej decyzji. ©℗

orzecznictwo

Wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3528/16. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia