Decyzje należy wysyłać pełnomocnikowi właściwemu dla doręczeń

Skoro podatnik ustanowił dwóch pełnomocników i tylko jednego z nich wskazał jako pełnomocnika właściwego dla doręczeń, to organ podatkowy powinien respektować jego wolę. Doręczenie decyzji drugiemu pełnomocnikowi jest nieskuteczne. Obowiązkiem organu administracji jest przestrzeganie przepisów Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy określił podatnikowi wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 od dochodów z nieujawnionych źródeł. Na jej podstawie wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy. Podatnik zarzucił organom podatkowym prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo nieistnienia obowiązku zapłaty i zażądał jego wstrzymania. Wskazał, że decyzja naczelnika urzędu skarbowego nie została skutecznie doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi właściwemu do doręczeń. To spowodowało, że zobowiązanie za rok 2002 nie powstało. Organy uznały zarzuty podatnika za niezasadne i odmówiły wstrzymania egzekucji. Ostatecznie sprawa trafiła do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę podatnika. Sąd zauważył, że zobowiązanie z tytułu dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin na złożenie zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

W ocenie sądu organy błędnie uznały, że decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona przed 31 grudnia 2008 r., tj. upływem 5-letniego terminu. Sąd zaznaczył, że zobowiązanie podatkowe dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok. Zobowiązanie to nie powstało, jeżeli decyzja je ustalająca została doręczona skarżącemu po 31 grudnia 2008 r. Podatnik ustanowił dwóch pełnomocników, przy czym jeden z nich został wyznaczony jako pełnomocnik właściwy dla doręczeń. Oba pełnomocnictwa zostały złożone 16 grudnia 2008 r.

Co prawda, sąd potwierdził, że organ prawidłowo wysłał pismo do pełnomocnika. To jednak z kserokopii koperty, w której wysłano przesyłkę, wynika, że doręczyciel nie zastał adresata i zostawił awizo. Ponowne awizo zostało pozostawione 30 grudnia 2008 r. Ponieważ przesyłka nie została odebrana przez adresata, to należy uznać, że została doręczona w trybie zastępczym 6 stycznia 2009 r. Oznacza to, iż doręczenie decyzji nie nastąpiło przed 31 grudnia 2008 r., a więc zobowiązanie podatkowe nie powstało.

W przekonaniu sądu doręczenia przesyłki żonie podatnika ani drugiemu pełnomocnikowi nie można uznać za skuteczne. Skoro podatnik ustanowił dwóch pełnomocników i jednego z nich wskazał jako pełnomocnika właściwego dla doręczeń, to organ administracji powinien respektować jego wolę. Obowiązkiem organu administracji jest przestrzeganie przepisów Ordynacji podatkowej.

Sąd podkreślił, że organ skarbowy miał ponad pięć lat na wydanie decyzji. Tymczasem została ona wydana dopiero 13 dni przed upływem terminu przedawnienia. Organ skarbowy miał bardzo mało czasu na jej doręczenie i podejmował wszelkie próby doręczenia, aby zdążyć przed końcem 2008 roku. Nie doszłoby do takiej sytuacji, gdyby decyzja dotycząca zobowiązania podatkowego została wydana co najmniej kilkanaście dni wcześniej.

opracowała Aleksandra Tarka